Σκουπιδοφάγος 6 - Η διαφήμιση και τα δύο φύλα

Ξεδιαλύνοντας τη σαβούρα, έπεσα πάνω σε μία σύνεντευξη ενός διαφημιστή, του Μανόλη Παπαπολύζου, στο ένθετο "Ε" της Ελευθεροτυπίας πριν από λίγα χρόνια. "Τα δύο φύλα στη διαφήμιση" ήταν ο τίτλος της συνέντευξης.
Σύμφωνα με το διαφημιστή:

Ο δρόμος προς την οικονομική επιτυχία είναι στρωμένος με γυναικεία πορτοφόλια. (...) Επειδή οι γυναίκες χειρίζονται τα θέματα της οικογένειας, αυτές καταναλώνουν περισσότερο. (...) Οι γυναίκες είναι τα αφεντικά.

Σύμφωνα λοιπόν με το διαφημιστή το στοίχημα για την επιτυχή προώθηση ενός προϊόντος είναι η αποδοχή του από το γυναικείο καταναλωτικό κοινό. Και αν ένας λόγος για τον οποίο συμβαίνει αυτό είναι, όπως είδαμε, ότι οι γυναίκες φαίνονται να αγοράζουν περισσότερο (πιστές στη θρησκεία του shopping), ένας άλλος λόγος είναι ότι είναι πιο δύσκολο να πειστούν:

Αν υπάρχει κάτι που δυσκολεύει το διαφημιστή είναι το ότι οι γυναίκες είναι απρόβλεπτες. Η συμπεριφορά τους και ο τρόπος που σκέφτονται είναι τρομερά σύνθετα, ενώ οι άντρες είναι σχετικά απλοί οργανισμοί, αμοιβάδες.

Η τελευταία διαπίστωση είναι και η πιο κοινότυπη άποψη που ακούγεται κατά τη σύγκριση των δύο φύλων. Μάλιστα φαίνεται, τόσο οι άντρες να είναι ευχαριστημένοι που σκέφτονται απλά και ξεκάθαρα (λέμε τώρα...), όσο και οι γυναίκες που δεν είναι τόσο ρηχές και αδιάφορες. Και έτσι είναι όλοι ευχαριστημένοι! Ή μήπως όχι;
Είναι αλήθεια ότι η συμπεριφορά του μέσου άντρα μπορεί να εξηγηθεί (και να μεθοδευτεί) πολύ εύκολα. Θες να δώσεις κάτι άχρηστο σε έναν άντρα; Πείσε τον ότι θα του δώσει μεγαλύτερο κύρος ή (το εύκολο) βάλε μια όμορφη γυναίκα να του το προσφέρει. Και με αυτόν τον τρόπο οι περισσότεροι άντρες πιάνονται κορόιδα.
Από την άλλη η μέση γυναίκα δεν ξεγελιέται τόσο εύκολα. Ένας όμορφος άντρας που της προσφέρει κάτι, μπορεί και να περάσει απαρατήρητος (χμ). Αυτό που πρέπει είναι να πειστεί ότι το συγκεκριμένο προϊόν θα την κάνει ομορφότερη και πιο μοναδική. Τα φτηνά κόλπα δεν περνούν εδώ...
Εντάξει, είναι δεδομένο ότι κάνουμε γενικεύσεις. Όμως απ' ότι φαίνεται αυτό δεν ενοχλεί καθόλου το φίλο μας το διαφημιστή. Στο κάτω - κάτω στη διαφήμιση στοχεύεις στη μάζα και όχι στις εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Ένα τελευταίο σημείο που θα ήθελα να σχολιάσω από αυτή τη συνέντευξη, είναι το εξής:

Αν κρίνει κανείς από τα εξώφυλλα των περιοδικών, τα δύο κυρίαρχα θέματα που απασχολούν τις γυναίκες είναι: α)πόσο γουρούνια είναι οι άντρες και β)πώς να κατακτήσουν αυτά τα γουρούνια.

Ας ελπίσουμε (για την επιβίωσή μας) ότι θα παραμείνουν έτσι τα πράγματα και δεν θα φάνε κάποιο κόλλημα οι γυναίκες, ως άλλες Valerie Solanas, αποφασίζοντας πως το β) είναι χαμένος κόπος και πώς μπορούν να τα βγάλουν πέρα και χωρίς εμάς ρε αδελφέ!! :-)

Σκουπιδοφάγος 5 - Όταν δημιουργείς το ... τίποτα!

Αυτή τη φορά αντλώ το υλικό μου από ένα άρθρο που είχε δημοσιευτεί από τον Χρήστο Αίσωπου στη στήλη DEGAUSS του 1ου τεύχους του περιοδίκου On-Line της Ένωσης Μηχανικών Πληροφορικής και Επικοινωνιών Ελλάδος. Ο τίτλος του άρθρου είναι "Ο John Cage συνθέτει το 4'33''" και μπορεί κανείς να το βρει σε ηλεκτρονική μορφή από εδώ.
Την ιστορία που αφηγείται το άρθρο αυτό ήταν η πρώτη φορά που την άκουγα, και μου έκανε αρκετή εντύπωση: Στις 29 Αυγούστου του 1952, στο Woodstock της Νέας Υόρκης, ο David Tudor εκτέλεσε για πρώτη φορά το 4' 33'' του αμερικανού συνθέτη John Cage. Όσο περίεργο και αν φαίνεται αρχικά, το συγκεκριμένο κομμάτι είχει ένα πάρα πολύ δικαιολογημένο όνομα:

Το έργο αποτελείται από 4 λεπτά και 33 δευτερόλεπτα στα οποία ο πιανίστας δεν παίζει τίποτα.

Το άρθρο περιγράφει με πολύ όμορφο τρόπο το όλο συμβάν:

Ο Tudor τοποθέτησε τη χειρόγραφη παρτιτούρα, λευκές σελίδες ενός τυπικού πενταγράμμου, στο πιάνο και στάθηκε ανέκφραστος χρησιμοποιώντας ένα ρολόι για να μετρά τη διάρκεια κάθε μέρους. Η παρτιτούρα καθόριζε τρία μέρη, καθένα με διαφορετική διάρκεια που όμως προστιθέμενα ήταν 4 λεπτά και 33 δευτερόλεπτα. Ο Tudor σήμαινε τη λήξη κάθε μέρους κατεβάζοντας το καπάκι των πλήκτρων του πιάνου. Ο αέρας στα δένδρα εισέβαλλε στο πρώτο μέρος που διήρκεσε 30 δευτερόλεπτα. Σταγόνες βροχής άρχισαν να πέφτουν στην οροφή κατά τη διάρκεια του δευτέρου. Ο καλλιτέχνης κάθε τόσο γύριζε τις σελίδες της παρτιτούρας, πάντα χωρίς να παίζει τίποτα. Το ακροατήριο άρχισε να μουρμουρίζει. Με το τέλος του έργου ο Tudor σηκώθηκε και υποκλίθηκε και στην αίθουσα επικράτησε έντονη δυσαρέσκεια και αγανάκτηση. Όλοι συμφώνησαν πως ο Cage αυτή τη φορά το είχε παρακάνει.

Προσπαθείστε να φανταστείτε τις φάτσες όλων αυτών που βρέθηκαν εκεί για να ακούσουν μια σπάνια εκτέλεση ενός εντελώς καινούριου και μυστηριώδους έργου ενός μεγάλου συνθέτη, όλη αυτή την ώρα που ο πιανίστας παρέμενε ακίνητος! Θα είχαν όλοι τους αυτή την έκφραση του "μα πού το πάει τελικά;" ή του "τώρα να γελάσω ή να τα σπάσω;". Η πλάκα θα είναι να είχαν πληρώσει και εισητήριο...
Αν ξεχάσουμε για λίγο το ανέραστο και απολίτιστο κοινό, θα δούμε ότι το να μην κάνεις τίποτα είναι τελικά μία μορφή τέχνης! Ο κύριος Cage δημιούργησε ένα κενό μουσικό κομμάτι για να αποκτήσει το θαυμασμό και το σεβασμό μας, μα παρόλα αυτά εμείς συνεχίζουμε να κατηγορούμε τις εκάστοτε κυβερνήσεις ως ανίκανες, για το ίδιο πράγμα! Είναι ανίκανος ο κύριος Cage; Σε καμιά περίπτωση. Επομένως δεν είναι ανίκανες και οι εκάστοτε κυβερνήσεις, που δεν κάνουν απολύτως τίποτα. :-)

Πέρα από την πλάκα, όποιος ενδιαφέρεται για να μάθει περισσότερα για τον John Cage μπορεί να διαβάσει το πλήρες άρθρο και να ρήξει μια ματία στη Wikipedia. Ο τύπος δεν έγινε γνωστός για το 4'33'' ούτε ήταν το μόνο έργο του. Τόσο η ζωή του όσο και η καλλιτεχνική του πορεία ήταν πλούσια και εκκεντρική.

Σκουπιδοφάγος 4 - Φαντασματα(κια) από το παρελθόν...

Αυτή τη φορά έπεσε στα χέρια μου ένα άρθρο με τίτλο "Toy stories", το οποίο πριν μερικά χρόνια (πόσα ακριβώς δεν θυμάμαι) δημοσιεύτηκε στο ένθετο "Κ" της Καθημερινής της Κυριακής, και το οποίο μιλούσε για τους δημιουργούς μερικών από τα δημοφιλέστερα παιχνίδια (Scrabble, Monopoly, Rubic's cube...). Περίοπτη θέση είχε ο δημιουργός του Pac-Man, ο Ιάπωνας Toru Iwatani.
Το παιχνίδι βγήκε στην Ιαπωνία το Μάιο του 1980 (με χλιαρή αρχικά υποδοχή) και μέσα σε λίγους μήνες ο κιτρινιάρης φίλος μας έφτασε ως άλλος Κολόμβος στην Αμερική (όπου κι εντυπωσίασε με τις πωλήσεις του). Σε λίγα χρόνια έγινε παγκοσμίως παιχνίδι - θρύλος ψυχαγωγώντας τις πρώτες (και όχι μόνο) γενιές computer gamers. Η φιγούρα της φαγανής κίτρινης μπάλας και των "κακών" χρωματιστών φαντασμάτων που την κυνηγούν χωρίς προφανή λόγο, έγιναν από τις πιο αναγνωρίσιμες φιγούρες παγκοσμίως. Η μόδα του Pac-Man έγινε μανία, χιλιάδες παιδία παγκοσμίως περίμεναν να ξοδέψουν το χαρτζιλίκι τους στα αντίστοιχα μηχανήματα, βγήκαν κινούμενα σχέδια, καπέλα, μπλουζάκια... Ακόμα και σήμερα, την εποχή των WoW, Lineage και Guildwars, το retro game του mr. Pac-Man συνεχίζει να διασκεδάζει κόσμο βρίσκοντας φιλοξενία σε ιστοσελίδες, εξομοιωτές και κινητά τηλέφωνα. Πολλοί είναι αυτοί που του δίνουν την 1η θέση στα 100 κορυφαία video games όλων των εποχών.
Τι θα μπορούσε λοιπόν να πει κανείς για τον Pac-Man? Αυτό που βρήκα ενδιαφέρον στο άρθρο της "Κ" ήταν μια αναφορά για την ονομασία του. Αρχικά το παιχνίδι ονομαζόταν "Paku-man" μια ονομασία που προέρχεται από το ιαπωνικό φώνημα "paku-paku" που περιγράφει τον ήχο της ανοιγοκλειόμενης μασέλας. Τελικά το παιχνίδι ονομάστηκε "Puck-Man", όμως:

...η εταιρεία Midway που αγόρασε τα δικαιώματά του για τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλάζει το πρώτο συνθετικό σε Pac, για να μην υπάρχει εύκολος συνειρμός με τη συνηθέστερη αγγλική υβριστική λέξη.

Με άλλα λόγια η εταιρεία που προώθησε το παιχνίδι στη Βόρεια Αμερική θεώρησε ότι ήταν προτιμότερο να αλλάξει η ίδια το όνομα από Puck-Man σε Pac-Man παρά να ρισκάρει να μείνει το παιχνίδι στην ιστορία ως Fuck-Man. :-) Πάντως στην Ευρώπη υπήρξαν αρκέτα μηχανήματα Puck-Man...
Βέβαια αυτή δεν ήταν η μοναδική αλλαγή που έγινε κατά την μεταφορά του παιχνιδιού στις Ηνωμένες Πωλητίες... Η εταιρεία άλλαξε και το σχεδιασμό του μηχανήματος προκειμένου να μειώσει το κόστος παραγωγής (δείτε εδώ).

Απορίες από παραμύθια - Η Κοκκινοσκουφίτσα

Δεν ξέρω για εσάς, εγώ μεγάλωσα με τα παραμύθια. Όμως η αλήθεια είναι ότι από τις διηγήσεις μου έχουν μείνει ένα σωρό απορίες. Θα τις θέσω για γενικό προβληματισμό... Και ξεκινάω με την περίπτωση της Κοκκινοσκουφίτσας:

• Πόσο ανεύθυνη ήταν η μάνα της Κοκκινοσκουφίτσας ώστε να στείλει ένα μικρό κοριτσάκι μόνο μέσα στο άγριο δάσος; (αυτά ούτε ο Cicconetti δεν τα κάνει)
• Αφού η γιαγιά ήτανε άρρωστη στο κρεββάτι, γιατί δεν της έστειλαν έναν γιατρό ή έστω φάρμακα και της έστειλαν το καθυστερημένο με τα φαγητά;
• Πόσο ηλίθια ήταν η Κοκκινοσκουφίτσα για να περάσει τον κακό τον λύκο για τη γιαγιά της; (τα τρία γουρουνάκια και τα δεν-θυμάμαι-πόσα κατσικάκια ήταν σαφώς πιο έξυπνα)
• Γιατί δεν πήρε OSCAR υποκρισίας ο κακός ο λύκος;
  
• Ποιος έδωσε την άδεια για να χτίσει η γιαγιά το σπίτι μέσα στη μέση του δάσους; (και ποιος της έδωσε το ρεύμα;)
• Γιατί χρειάστηκε ο κακός ο λύκος να στήσει ολόκληρη πλεκτάνη αντί να φάει τη μικρή επιτόπου μέσα στο άγριο δάσος;
• Πώς ήξερε ο λύκος πού πηγαίνει η Κοκκινοσκουφίτσα;
• Πού και πώς έμαθε ο κακός ο λύκος να μιλάει;
• Πώς έδεσε και φίμωσε τη γιαγιά ο λύκος αφού δεν έχει δάχτυλα;
• Γιατί η Κοκκινοσκουφίτσα ρώτησε "πόσο μεγάλα δόντια έχεις;" αντί να ρωτήσει "πόσο κοφτερά";
• Γιατί ο λύκος απάντησε υπομονετικά όλες τις ερωτήσεις της Κοκκινοσκουφίτσας πριν της ορμήξει;
• Με ποιον τρόπο μπήκε ο κυνηγός μέσα στο σπίτι της γιαγιάς όταν άκουσε τις φωνές;
• Αφού ο κυνηγός σκότωσε τον λύκο, γιατί δεν του την έπεσαν οι οικολόγοι;
  

Σκουπιδοφάγος 3 - Ένας δικαστής διαφορετικός από τους άλλους

Αφού μιλήσαμε για "ερευνητές" [1] και "πιανίστες" [2], καιρός να μιλήσουμε και για δικαστές. Αφορμή για αυτό το post είναι το απόκομμα από το "Ο νόμος του Μάικ" [Απογευματινή 9/12/2005], το οποίο μιλάει για τη "δημιουργική δικαιοσύνη" του δικαστή Michael Cicconetti που εδρεύει στο Painesville του Ohio.
Ο κύριος Cicconetti δεν είναι ένας "παραδοσιακός" δικαστής. Και εξηγούμαι: Οι παραδοσιακοί δικαστές ακούν τους κατηγόρους, ακούν τους κατηγορουμένους, ακούν τους μάρτυρες και στο τέλος βγάζουν είτε μια αθωοτική απόφαση είτε μια ποινή, η οποία αντιστοιχεί σε χρηματικό ποσό ή φυλάκιση. Ο Ciccoletti, αφού τελειώσει την ακρόαση και πειστεί για την ενοχή του κατηγορουμένου, ξεκινάει το σόου του: Βγάζει μια ποινή, η οποία περιλαμβάνει οτιδήποτε άλλο εκτός από χρήματα και φυλάκιση! Ας δούμε μερικά παραδείγματα:

• Αδίκημα: Εγκατάλειψη 35 νεογέννητων γατιών στο δάσος.
• Ποινή: Να περάσεις μια κρύα νύχτα ολομόναχος στο δάσος χωρίς νερό, τρόφή και διασκέδαση (δείτε εδώ).
• Αδίκημα: Παράνομη οπλοκατοχή.
  
• Ποινή: Να περάσεις μια βόλτα απ' το νεκροτομείο να δεις πώς είναι τα πτώματα.
• Αδίκημα: Φθορά σχολικών λεωφορείων (με αποτέλεσμα να χάσουν τα παιδάκια την εκδρομή τους).
• Ποινή: Να διοργανώσεις εσύ ένα πικ-νικ για τα παιδάκια.
• Αδίκημα: Φωνάζεις τους αστυνομικούς "γουρούνια".
• Ποινή: Κάθεσαι σε μια γωνιά με ένα γουρούνι και κρατάς μια ταπέλα που γράφει "Αυτό δεν είναι αστυνομικός".

Τις παραπάνω περιπτώσεις δεν τις έβγαλα απ' την κοιλιά μου. Για άλλα παραδείγματα δείτε εδώ.
Ο Cicconetti λοιπόν μοιράζει ποινές που εκτός απ' τον σωφρονισμό των ενόχων (λέμε τώρα...) προκαλούν και αύθονο γέλιο σε όλους τους υπόλοιπους (δείτε στο προηγούμενο link την τιμωρία αυτού που ανάγκαζε γυναίκες να εκδίδονται). Τι να την κάνεις την τηλεόραση στο Ohaio όταν κάθε τρεις και λίγο βγαίνει μια τέτοια απόφαση? Βγαίνεις κι εσύ στο δρόμο και κοιτάς τους καταδικασμένους να τριγυρνούν στα πιο απίθανα μέρη, κάτω απ' τις πιο απίθανες συνθήκες κρατώντας ταπέλες με τα πιο απίθανα πράγματα που έχεις φανταστεί!
Αναρωτιέμαι πάντως τις τιμωρίες που θα έδινε ο κύριος δικαστής για αδικήματα όπως παράνομο downloading ταινιών/ μουσικής, εκβιασμό με dvd, υπεξαίρεση δημόσιου χρήματος κτλ...

Υ.Γ.: Εντάξει υπερβάλλω, ο Cicconetti έχει βάλει και κανα-δύο φυλακή..

Σκουπιδοφάγος 2 - Ένας πιανίστας διαφορετικός από τους άλλους

Αφορμή για αυτό το post είναι παλιά αποκόμματα από εφημερίδες που μιλούσαν για την "απίστευτη ιστορία ενός πιανίστα χωρίς παρελθόν". Λοιπόν αντλώ την "έμπνευσή" από τα ακόλουθα δημοσιεύματα:
[1] "Ο μυστηριώδης άνθρωπος που 'μιλάει' μόνο με το πιάνο του" [Απογευματινή 18/05/2005]
[2] "Η απίστευτη ιστορία ενός πιανίστα χωρίς παρελθόν" [Πρώτο Θέμα 22/05/2005]
[3] "Εσπασε τη σιωπή του" [Ελευθεροτυπία 23/08/2005]

Λίγα λόγια για την ιστορία: Την άνοιξη του 2005 σε μια παραλία του Κεντ (Kent) της Αγγλίας βρέθηκε να τριγυρνάει ένας μουσκεμένος άνθρωπος που φορούσε σκισμένα ρούχα (μαύρο επίσημο ένδυμα, λευκό πουκάμισο) και είχε ένα τρομαγμένο (ή μήπως τρομακτικό;) βλέμμα. Επόμενο ήταν να τον μαζέψουν οι Αρχές.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα [2]:

"ο παράξενος άντρας είχε συμπτώματα έντονου άγχους και βρισκόταν σε απόλυτη αδυναμία να επικοινωνήσει με το περιβάλλον του. Μόνο ελαφρά νεύματα έκανε, χωρίς όμως να ανταποκρίνεται με σαφήνεια στα εξωτερικά ερεθίσματα."

Σε τέτοια κατάσταση που ήταν ο άνθρωπος δεν μπορούσαν να βγάλουν άκρη για την ταυτότητά του και τον έστειλαν πακετάκι σε μια ψυχιατρική μονάδα. Αφού είδαν και απόειδαν οι γιατροί (και αφού ο ασθενής δεν έπαιρνε από λόγια) του έδωσαν ένα χαρτί κι ένα μολύβι μπας και κατορθώσουν να συνενοηθούν. Αντί όμως αυτός να γράψει κάτι διαφωτιστικό και να τελειώνει η ιστορία αυτός το έρηξε στη ζωγραφική και έφτιαξε ένα ωραιότατο πιάνο. Αυτό ήταν! Από εκεί και πέρα όλοι άρχισαν να τον κατωνομάζουν ως "ο Πιανίστας".

Οι φήμες: Από εκεί και πέρα η αλήθεια γίνεται λίγο δύσκολο να διαχωριστεί από τη φαντασία των δημοσιογράφων. Αφού ο "Πιανίστας" ζωγράφισε το πίανο, οι γιατροί τον πήγαν στο παρεκκλήσι του νοσοκομείου όπου υπήρχε μάλλον ένα εκκλησιαστικό όργανο ή κατά μία άλλη εκδοχή σε ένα δωμάτιο με πιάνο. Σύμφωνα με το [1]:

"(τότε) κάθησε και 'μίλησε' για πρώτη φορά με τις μελαγχολικές μελωδίες του, αφήνοντας άναυδους τους νοσοκόμους, όχι μόνο με το παίξιμό του, αλλά και με τη 'μεταμόρφωσή' του."

"έπαιζε μέχρι που κατέρρευσε. Μετά, επέστρεψε στην ίδια κατάσταση που ήταν όταν τον βρήκαν. Ένα φυλακισμένο αγρίμι, ένα πλάσμα το οποίο τρέμει στη θέα των ανθρώπων που μπαίνουν στο δωμάτιό του και κουλουριάζεται σε μια γωνία, μαζεύοντας τα χέρια και τα πόδια."

Τι μελωδίες όμως έπαιζε ο "Πιανίστας"? Α, εδώ είναι που αρχίζει το γέλιο... Οι απόψεις διύστανται:
Σύμφωνα με το [1]:

"Ερμηνεύει αποσπάσματα από την "λίμνη των κύκνων", συνθέσεις των Beatles, προτιμά όμως να παίζει κομμάτια που, πιστεύεται, ότι είναι δικά του."

Σύμφωνα με το [2]:

"Ο άγνωστος άνδρας άρχισε να παίζει επί ώρες, με μοναδική δεξιοτεχνία, υπέροχες μελωδίες. Ωστόσο επειδή κανείς δεν κατάφερε να τις αναγνωρίσει, εικάζεται ότι εκτός από βιρτουόζος, μπορεί να είναι και μουσικοσυνθέτης."

Και τώρα το καλύτερο. Σύμφωνα με την "The Mirror" στις 22/08/2005 (δείτε εδώ) που μίλησε για την πραγματική ταυτότητα του "Πιανίστα":

"he's really a gay German who fooled docs and can barely play a note"

"The patient was nicknamed Piano Man after reports that he entertained hospital staff with his remarkable talent for classical recitals. When medics gave him a pen and paper, he drew detailed pictures of a grand piano. Now it is claimed he could only tap one key continuously on the piano in the hospital chapel. And he said he only drew a picture of a piano for therapists because that was the first thing that came into his head."

Δηλαδή σε απλά ελληνικά απ' ότι φαίνεται ο "Πιανίστας" όχι μόνο δεν ήταν καμιά ιδιοφυΐα της μουσικής, αλλά απλά πατούσε συνέχεια ένα συγκεκριμένο κουμπάκι στο πιάνο!!! Φανταστείτε πόσο μαγευτικό ήταν να παίζει κανείς επί τέσσερις ώρες την ίδια νότα!! Οι δημιουργίες του φαίνεται ότι ήταν πράγματι "μελαγχολικές" όμως δεν είχαν την απαραίτητη ποικιλία..
Στο [3] δημοσιεύμα αποκαλύπτονται όσα και στο άρθρο της Mirror (αν και δεν αμφισβητείται πουθένα το ταλέντο του φίλου μας στο πιάνο...). Στην ουσία τα βασικά από αυτά που αναφέρθηκαν από την πηγή της Mirror έχουν επιβεβαιωθεί. Ο "πιανίστας" ήταν ένας 20χρονος γερμανός με το όνομα Andreas Grassl που είχε βρεθεί σε πολύ άσχημη ψυχολογική κατάσταση και ήταν έτοιμος να αυτοκτονήσει όταν τον βρήκαν οι αρχές. Η οικογένεια του δήλωσε την εξαφάνισή του ένα μήνα μετά και παρόλο που είχε βουήξει ο τόπος παγκοσμίως δεν είδαν στα ΜΜΕ τις φωτογραφίες του γιου τους. Την πραγματική του ταυτότητα την αποκάλυψε ο ίδιος στους νοσοκόμους.
Αυτά που επίσης ακούγονται είναι ότι ο Andreas ήταν μια χαρά στα λογικά του όλο αυτόν τον καιρό στην ψυχιατρική κλινική (αυτό το αρνείται ο ίδιος). Είχε δουλέψει με άτομα που είχαν ψυχικές παθήσεις και είχε αντιγράψει τη συμπεριφορά τους. Δεν μιλούσε σε κανέναν εξαιτίας της οδύνης που ένιωθε γιατί έχασε τη δουλειά του. Και μάλλον δεν ήξερε τόσο καλό πιάνο όσο ήθελαν να πιστεύουν οι ευφάνταστοι δημοσιογράφοι...
Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα γι' αυτή την παλαβή ιστορία δείτε εδώ.

Κατάθεση με multiple choice?

Δεν έχω ιδέα από νομικά - δικηγορικά θέματα, αλλά άκουσα κάτι που μου έκανε εντύπωση: Σήμερα το πρωί πήρε τ' αυτί μου το δημοσιογράφο Σ. Καρατζαφέρη να σχολιάζει ότι ο ανακριτής ρώτησε τον Ανδριανό για τον περίφημο "κομιστή" του dvd λέγοντάς του 3 ονόματα και ο Ανδριανός επέλεξε το ένα. Μου φαίνεται περίεργο και υποψιάζομαι ότι πρόκειται για αυτές τις μπούρδες που κάποιοι βγάζουν απ' την κοιλιά τους. Δηλαδή γιατί δεν μπορεί ο Ανδριανός να δώσει απλά ένα όνομα και χρειάζεται ...multiple choice; Κατάθεση έδωσε ή έπαιξε στον Εκατομμυριούχο; Φανταστείτε διάλογο:
"Ποιος σας έδωσε το dvd? a. ο Α, b. ο Β, c. ο Γ?"
"Εμμ... Δεν είμαι σίγουρος... Μπορώ να πάρω τη βοήθεια του κοινού;"
Εσείς τι πιστεύετε;

Το αρχαιότερο των επαγγελμάτων!

Πόσο αρχαίο είναι το "αρχαιότερο" των επαγγελμάτων; Ίσως περισσότερο απ' όσο νομίζαμε. Δείτε εδω την "εμπεριστατωμένη" άποψη. :-)

Σκουπιδοφάγος 1 - Ας μιλήσουμε για σεξ...

Πρόλογος: Έχω μια παλιά συνήθεια: Διαβάζω εφημερίδες και περιοδικά και όταν δω κάτι τελείως "άκυρο" ή κάτι ενδιαφέρον σκίζω το αντίστοιχο φύλλο και το καταχωνιάζω κάπου. Ανά τακτά χρονικά διαστήματα ρίχνω μια ματιά στα αποκόμματα και στη συνέχεια κάποια απ' αυτά τα πετάω κάποια άλλα τα κρατάω (για επόμενη διαλογή). Οι ιστορίες με τον τίτλο "Σκουπιδοφάγος" είναι οι ιστορίες των αποκομμάτων που καταλήγουν στο καλάθι των αχρήστων...

Αυτή τη φορά έπεσε στα χέρια μου ένα αποκόμματα που μιλάγε για τι άλλο; Για το σεξ. Ο τίτλος του: "Ευφυΐα και... τεχνολογία βλάπτουν σοβαρά το σεξ!" [Αιμιλία Σταθάκου, Απογευματινή 2/12/2005]. Ακούγεται κάπως τρομακτικό όμως απλά θέλει να σας πει ότι αν είστε ευαίσθητοι, έξυπνοι, καλλιεργημένοι και πετυχημένοι επαγγελματικά τότε μάλλον:

"(...)αδυνατείτε να ικανοποιήσετε σεξουαλικά τη σύντροφό σας(...) Τα μεγαλύτερα ποσοστά στα προβλήματα σεξουαλικής δυσλειτουργίας έχουν οι άνδρες που είναι ευφυείς και συναισθηματικοί."

Όμως μην πανικοβάλεστε, γιατί έπεται και συνέχεια:

"Σε περίπτωση μάλιστα που ζείτε στα δυτικά προάστια και ασχολείστε με την Πληροφορική έχετε βάλει υποψηφιότητα για πρόωρη εκσπερμάτιση!"

Απλά πράγματα... Ένα κι ένα κάνουν δύο. Είναι πιθανό να φαντάζεστε ότι όλα αυτά είναι απλώς λαϊκές δοξασίες όπως το πολύ γνωστό "όποιος χάνει στα χαρτιά κερδίζει στην αγάπη" (που συνεχίζουμε να το λέμε παρόλο που είναι εμφανές ότι κανείς δεν αγαπά τα κατεστραμμένα χαρτόμουτρα). Όμως όχι! Μη βγάζετε βιαστικά συμπεράσματα. Η παραπάνω γνώση είναι αποτέλεσμα έρευνας της Εταιρείας Μελέτης της Ανθρώπινης Σεξουαλικότητας. Και ακολουθούν τα αριθμητικά πειστήρια:

Πρώτα-πρώτα ας το δούμε επαγγελματικά το θέμα:

• Το 42% των ανδρών που έπασχαν από πρόωρη εκσπερμάτιση ασχολούνταν επαγγελματικά με την Πληροφορική (εσείς που απλά σερφάρετε τη γλιττώσατε).
• Το 37% των ανδρών που έπασχαν από πρόωρη εκσπερμάτιση ήταν διανοούμενοι ή επιστήμονες (δεν έχω καταλάβει με τι επάγγελμα ασχολείται ένας "διανοούμενος", αλλά φαντάζομαι ότι μάλλον εννοούν αυτό το είδος "διανόησης" που ευδοκιμεί στις δημόσιες υπηρεσίες...)
• Το 21% των ανδρών που έπασχαν από πρόωρη εκσπερμάτιση ασχολούταν με κάποιο χειρωνακτικό επάγγελμα (μην πάει το μυαλό σας στο κακό, άλλο εννοούν!)
  

Και τώρα ας δούμε και τη γεωγραφική κατανομή:

• Όλως περιέργως οι περισσότεροι άντρες που αντιμετώπιζαν το πρόβλημα κατοικούσαν στην Αττική (γιατί άραγε;).
• Το αμέσως μεγαλύτερο πλήθος από αυτούς κατοικούσαν στη Βόρεια Ελλάδα (ναι, είναι η Θεσσαλονίκη μέσα...).
• Το αμέσως μεγαλύτερο πλήθος από αυτούς κατοικούσαν στη Νότια Ελλάδα.
• Και το πιο κουφό απ' όλα: Οι λιγότεροι προβληματικοί άντρες κατοικούσαν σε κάποιο νησί (ανεξήγητο...).

Για να μην γίνονται παρεξηγήσεις να πούμε ότι δεν έκαναν καμιά έρευνα οι άνθρωποι επιλέγοντας στατιστικά το δείγμα, απλώς κατέγραψαν τα στοιχεία όσων επικοινώνησαν μαζί τους στη συμβουλευτική τους γραμμή. Είναι λογικό οι περισσότεροι που είχαν πρόβλημα να ήταν από την Αττική, η μισή Ελλάδα μένει στην Αττική. Και προφανώς εξηγούνται λογικά και όλα τα υπόλοιπα ποσοστά. Επίσης πολύς κόσμος στην Ελλάδα ασχολείται με την Πληροφορική (από απόφοιτους ΙΕΚ, ΤΕΙ, ΑΕΙ, μέχρι και "μεταταγμένους" μαθηματικούς, φυσικούς και ... θεολόγους). Με άλλα λόγια όλα αυτά τα νούμερα δεν είναι καμιά τρελή έρευνα, είναι απλά καταγραφή του προφίλ όσων τηλεφώνησαν στην συγκεκριμένη εταιρεία και οι συσχετισμοί και τα συμπεράσματα του άρθρου είναι τελείως αυθαίρετα. Πάντως για όσους ανησυχούν, μια μετακόμιση μπορεί γενικά να τους ανανεώσει!!

Μήπως είσαι emo?

Εντάξει, μάλλον είναι λίγο δύσκολο να είσαι και να μην το έχεις καταλάβει. Αλλά ποτέ δεν ξέρεις... Ρίξτε λοιπόν μια ματιά εδώ. (ίσως βοηθήσει τελικά να καταλάβουμε και τι ακριβώς είναι ένας emo, γιατί με όλα αυτά που ακούγονται έχουμε χάσει τον μπούσουλα)

Πώς καταλαβαίνεις ότι μπήκε το νέο έτος

Καταλαβαίνεις ότι μπήκε το νέο έτος όταν:

• Μετράς το βάρος σου και έχεις πάρει τουλάχιστον πέντε κιλά.
• Ψαχουλεύεις τις τσέπες σου και δεν έχουν ξεμείνει χρήματα από τα δώρα.
• Κάποιος χοντρούλης καθάρισε την καμινάδα σου κι εσύ δεν πήρες χαμπάρι τίποτα.
• Συνειδητοποιείς ότι έχει περάσει μια βδομάδα κι όμως τρως το ίδιο φαΐ συνέχεια.
• Πρέπει να ξεκρεμάσεις λαμπάκια και αγιοβασίληδες απ' τα πιο απίθανα μέρη (μα πώς έφτασα εκεί πάνω;).
• Στην τηλεόραση οι celebrities σταματούν να τραγουδούν και να χορεύουν και αρχίζουν να δουλεύουν τα κανονικά τους προγράμματα.
• Σταματούν οι εορταστικές ταινίες και ξαναρχίζουν (δυστυχώς) τα ελληνικά σήριαλς.

Άντε, και του χρόνου.