..βγαλανε νεο Αρχιδεπισκοπο το Θηβαιο! Ποιοον?
Αυτον!
ΡΕ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΟΣ ΜΑΛΑΚΑΣ! ΡΕΕΕ!
10 Φεβ 2008
8 Φεβ 2008
Χαιρετίσματα στη εξούσια ΙΙ
Καλημέρα σε όλους.
για να μην καταναλώσω πολύ φαιά ουσία, δανείστηκα τον τίτλο και θα κρατήσω το post σύντομο. βάλτε στο google μαρία μαργαρίτη. δείτε τα αποτελέσματα που αναφέρονται στη δικαστικό. ο συνειρμός είναι άμεσoς και θα δανειστώ πάλι απο τη Solaris: τι έγινε ρε παιδια?
προτείνω στον κάδο να μπουν και λειπά δημόσια πρόσωπα (αν και χρειάζεται χωματερή ή ανακύκλωση) καλό ΠΣΚ.
για να μην καταναλώσω πολύ φαιά ουσία, δανείστηκα τον τίτλο και θα κρατήσω το post σύντομο. βάλτε στο google μαρία μαργαρίτη. δείτε τα αποτελέσματα που αναφέρονται στη δικαστικό. ο συνειρμός είναι άμεσoς και θα δανειστώ πάλι απο τη Solaris: τι έγινε ρε παιδια?
προτείνω στον κάδο να μπουν και λειπά δημόσια πρόσωπα (αν και χρειάζεται χωματερή ή ανακύκλωση) καλό ΠΣΚ.
Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία
Γειά!
Είμαι η Solaris και επιτέλους πήρα την ιστορική(;) απόφαση να γράψω κι εγώ σ΄ αυτό το περίφημο blog – το αβασάνιστο τσίρκο (εδώ πρέπει να γλείψω λίγο γιατί o forns απείλησε ότι θα με διώξει αν δεν γράψω επιτέλους κάτι - έστω μια παπαριά βρε παιδί μου!).
Προς Θεού!Δεν σε κατηγορώ καλέ μου φίλε και εν χριστώ αδελφέ!! ΟΟΟΧΙ!(εδώ μπαίνει τρέμουλο φωνής). Αυτή η κωλυσιεργία δεν πήγαζε από αδιαφορία αλλά απο μια βαθιά αίσθηση ευθύνης απέναντι στον ελληνικό λαό!!!(εδώ θα πρέπει ο αναγνώστης να φανταστεί τον Κώστα Καραμανλή να απαγγέλλει τα λόγια αυτά μέσα στο κοινοβούλιο με το κατάλληλο πειστικό(;) ύφος και στεντόρεια φωνή).
Ναι. Όπως καταλάβατε είμαι κι εγώ παγιδευμένη μέσα σ΄αυτή τη φυσαλίδα του χωροχρόνου που λέγεται ελληνική πολιτική και δημοσιογραφική επικαιρότητα (όχι,γλυκιά μου fysalida –μην ταράζεσαι , δε μ΄έχεις παγιδεύσει εσύ...).Εσείς όμως καλοί μου με ποιόν είστε; Με το Θέμο ή το Μάκη; Με τον Κώστα ή με το Γιωργάκη; Με το Λάκη ή με τον Καρβέλα; Με τον Ολυμπιακό ή τον Παναθηναικό; Με το Ζαχόπουλο ή την Εύη;(εγώ πάντως ψηφίζω Εύη.Πολύ θα ήθελα να πέσουν από το μπαλκόνι κάποιοι που τους πήρα κάποτε μια πίπα). Το έχει παρατηρήσει κανείς άλλος ή είναι η ιδέα μου ότι στην Ελλάδα πρέπει οπωσδήποτε να είσαι με το μέρος κάποιου; Πρέπει οπωσδήποτε να υποστηρίζεις το ένα από δύο αντιμαχόμενα μέρη –σε μια μάχη που δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι είναι γνήσια. Καλά κι όταν είναι δύο τα μέρη. Λες: α στο διάλο – α μπε μπα μπλομ και παίρνεις αξιοκρατικά το μέρος του καλύτερου. Οταν είναι πολλοί όμως; Μπερδεύεσαι.... Δεστε το παράδειγμα της Βουλής μας: οι Πασόκοι πλακώνονται με τους Νουδούδες που με τη σειρά τους πλακώνονται με το Λάος (το κόμμα – όχι τη χώρα) που τους βρίζουν οι Κουκουέδες που κι αυτοί είναι στα μαχαίρια με τους Συνασπισμένους που κι αυτοί κατηγορούν το Πασόκ και τη Νέα Δημοκρατία “για την κατάντια της χώρας” (sic) και πάει λέγοντας... Και να μου πεις- Και τι θέλεις κυρία μου;Διαφορετικές ιδεολογίες υπερασπίζονται οι άνθρωποι! Δηλαδή τι; Αδερφές και παληκάρια γίναμε μαλλιά κουβάρια; Και θα διαφωνήσουν και θα ξεμπροστιάσουν ο ένας τον άλλο και όλα αυτά θα γίνουν ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΟΥ ΛΑΟΥ! Ρε παιδιά όμως γιατί εγώ νιώθω ότι κάτι δεν πάει καλά; Γιατί όταν τους βλέπω να σκυλοτρώγονται στα παράθυρα νιώθω ότι δεν το κάνουν για μένα αλλά για την πάρτη τους; Και εδώ ας σοβαρευτώ λιγο (αυτό ειλικρινά χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια από μέρους μου -ας πούμε ότι το χρώμα των μαλλιών μου ταιριάζει με την ιδιοσυγκρασία μου...). Ας πούμε ότι υπάρχουν άνθρωποι που έχουν καλές προθέσεις διαβαίνοντας το κατώφλι της Βουλής.Αλλά κάτι συμβαίνει όταν μπαίνουν εκεί μέσα που τους κάνει να αλλάξουν – να μεταμορφωθούν σε αδηφάγα τέρατα που θέλουν να φάνε τις σάρκες των ανθρώπων . Κάτι σαν τη «Νύχτα των Ζόμπι» δηλαδή - a propo την έχετε δει την ταινία; Εξαιρετική!Τι ερμηνείες , τι σενάριο , το αίμα να ρέει άφθονο , οι σάρκες να ξεσκίζονται τόσο ρεαλιστικά. Τρελό σπλάτερ ,πραγματικά! Ε, κάπως έτσι και στη Βουλή μας .Κάπως έτσι και στα κανάλια μας . Κάπως έτσι και στους δρόμους της Αθήνας. Κάπως έτσι και στις δουλειές μας. Κάπως έτσι και στις σχέσεις μας. Κάπως έτσι στη ζωή μας......
Κι εδώ κολλάει η κλασσική ΣπυροΠαπαδοπούλεια ιαχή:
ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;;;;;
Μήπως είναι σοφή η παροιμία των κατά τα άλλα ηλίθιων Αγγλων : Ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις ; Μήπως απλώς είναι μειωμένων ικανοτήτων όσοι εκλέγονται απο μας;
Κι αυτή είναι η καλοπροαίρετη ερμηνεία .
Η καλοσύνη πρέπει να ξεχειλίζει απο μέσα σου για να το πιστεύεις αυτό. Ο αρχάγγελος Μιχαήλ είναι έτοιμος να σου παραδώσει το φωτοστέφανό του και οι άγγελοι ταπεινά να εγκαταλείψουν τον παράδεισο για να κάνουν χώρο στο μέγεθος της Ευσπλαχνίας σου. Τα χερουβείμ και τα σεραφείμ θα πρέπει να καούν στην κόλαση αν συγκριθούν με το μέγεθος της απύθμενης Αγνότητας της ψυχής σου. Με λίγα λόγια θα πρέπει να είσαι και πολύ μαλάκας για να το πιστεύεις αυτό!
Προσωπικά πιστεύω ότι οι περισσότεροι απ΄αυτούς είναι κάτι έξυπνα λαμόγια, κάτι λήσταρχοι που συνειδητά μπαίνουν στην πολιτική για να κάνουν πλιάτσικο ή γιατί καυλώνουν με την εξουσία . Υπάρχουν κι εξαιρέσεις : ο αγαπημένος μου Κοροβέσης που ζει στο ημιυπόγειο της πλατείας Βικτωρίας. Πραγματικά θέλω να πιστεύω στις εξαιρέσεις – αυτές με κρατάνε για να μην τους διαολοστείλω όλους!!
Κι αν είμαι εγώ τόσο θυμωμένη – μια αιθέρια ύπαρξη(!), τι γίνεται αλήθεια με σας εκεί έξω; Μήπως γι΄αυτό αρχίζουν όλα και καίγονται στην Αθήνα ; Μήπως είσαι κι εσύ ένας από τους γνωστούς-αγνώστους ;(τους πραγματικούς – όχι τους χαφιέδες της αστυνομίας). Μήπως είναι καιρός να φωνάξουμε κι εμείς τη γνώμη μας σε καμιά διαδήλωση; Να αντιδράσουμε στους φασίστες που σιγά σιγά μας περικυκλώνουν; Και μη με παρεξηγήσετε. Δεν έχω καμία όρεξη να αρπάξω λοστάρια και να βαράω δεξιά κι αριστερά! Αλλωστε υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να χαλάσω έτσι το υπέροχο μανικιούρ μου!(ω θεε μου και μόνο που το σκέφτηκα μου ήρθε λιποθυμία...). Αλλά βρε παιδί μου ας μη λουφάζουμε μέσα στο σπίτι κι έξω να γίνεται ο χαμός! Γαμώ το κέρατό μου δηλαδή! Όχι άλλο αδιαφορία πια! Ας μην παίξουμε το παιχνιδάκι τους!
Τέλος πάντων. Σαν να παρασύρθηκα λιγάκι. Προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός; Αφήστε τα μίση και πιάστε το _α_ίσι!(εδώ ο καλός αναγνώστης μπορεί να συμπληρώσει κατά το δοκούν) Έξω είναι μια πολύ ωραία μέρα,ιδανική για άραγμα στο καφέ της γειτονιάς μου. Αυτό θα κάνω λοιπόν. Θα πιω εσπρεσσάκι με τη φίλη μου το Χαρουλάκι(χαχα καλό ε;).Και θα παρατήσω τη θεία Άνθη στο σπίτι μόνη της. Α στο καλό πια.
Όσο για το ποια είναι η θεία Άνθη και πώς κατέληξα να γηροκομώ μια ογδονταπεντάχρονη κυρία – ποιός ;εγώ, μια λεπτεπίλεπτη πορσελάνινη κουκλίτσα(!;).... ε, αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
Μεγάλη .
Πονεμένη .
Δακρύβρεχτη .
Τύφλα να΄χουν οι παλιές ελληνικές ταινίες με τη Μάρθα Βούρτση.
Για όποιον ενδιαφέρεται, θα ασχοληθώ με αυτό το θέμα την άλλη φορά (ίσως......).
Φιλιά σε όλους κι ελπίζω να κάνουμε καλή παρέα.
Solaris
Είμαι η Solaris και επιτέλους πήρα την ιστορική(;) απόφαση να γράψω κι εγώ σ΄ αυτό το περίφημο blog – το αβασάνιστο τσίρκο (εδώ πρέπει να γλείψω λίγο γιατί o forns απείλησε ότι θα με διώξει αν δεν γράψω επιτέλους κάτι - έστω μια παπαριά βρε παιδί μου!).
Προς Θεού!Δεν σε κατηγορώ καλέ μου φίλε και εν χριστώ αδελφέ!! ΟΟΟΧΙ!(εδώ μπαίνει τρέμουλο φωνής). Αυτή η κωλυσιεργία δεν πήγαζε από αδιαφορία αλλά απο μια βαθιά αίσθηση ευθύνης απέναντι στον ελληνικό λαό!!!(εδώ θα πρέπει ο αναγνώστης να φανταστεί τον Κώστα Καραμανλή να απαγγέλλει τα λόγια αυτά μέσα στο κοινοβούλιο με το κατάλληλο πειστικό(;) ύφος και στεντόρεια φωνή).
Ναι. Όπως καταλάβατε είμαι κι εγώ παγιδευμένη μέσα σ΄αυτή τη φυσαλίδα του χωροχρόνου που λέγεται ελληνική πολιτική και δημοσιογραφική επικαιρότητα (όχι,γλυκιά μου fysalida –μην ταράζεσαι , δε μ΄έχεις παγιδεύσει εσύ...).Εσείς όμως καλοί μου με ποιόν είστε; Με το Θέμο ή το Μάκη; Με τον Κώστα ή με το Γιωργάκη; Με το Λάκη ή με τον Καρβέλα; Με τον Ολυμπιακό ή τον Παναθηναικό; Με το Ζαχόπουλο ή την Εύη;(εγώ πάντως ψηφίζω Εύη.Πολύ θα ήθελα να πέσουν από το μπαλκόνι κάποιοι που τους πήρα κάποτε μια πίπα). Το έχει παρατηρήσει κανείς άλλος ή είναι η ιδέα μου ότι στην Ελλάδα πρέπει οπωσδήποτε να είσαι με το μέρος κάποιου; Πρέπει οπωσδήποτε να υποστηρίζεις το ένα από δύο αντιμαχόμενα μέρη –σε μια μάχη που δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι είναι γνήσια. Καλά κι όταν είναι δύο τα μέρη. Λες: α στο διάλο – α μπε μπα μπλομ και παίρνεις αξιοκρατικά το μέρος του καλύτερου. Οταν είναι πολλοί όμως; Μπερδεύεσαι.... Δεστε το παράδειγμα της Βουλής μας: οι Πασόκοι πλακώνονται με τους Νουδούδες που με τη σειρά τους πλακώνονται με το Λάος (το κόμμα – όχι τη χώρα) που τους βρίζουν οι Κουκουέδες που κι αυτοί είναι στα μαχαίρια με τους Συνασπισμένους που κι αυτοί κατηγορούν το Πασόκ και τη Νέα Δημοκρατία “για την κατάντια της χώρας” (sic) και πάει λέγοντας... Και να μου πεις- Και τι θέλεις κυρία μου;Διαφορετικές ιδεολογίες υπερασπίζονται οι άνθρωποι! Δηλαδή τι; Αδερφές και παληκάρια γίναμε μαλλιά κουβάρια; Και θα διαφωνήσουν και θα ξεμπροστιάσουν ο ένας τον άλλο και όλα αυτά θα γίνουν ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΟΥ ΛΑΟΥ! Ρε παιδιά όμως γιατί εγώ νιώθω ότι κάτι δεν πάει καλά; Γιατί όταν τους βλέπω να σκυλοτρώγονται στα παράθυρα νιώθω ότι δεν το κάνουν για μένα αλλά για την πάρτη τους; Και εδώ ας σοβαρευτώ λιγο (αυτό ειλικρινά χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια από μέρους μου -ας πούμε ότι το χρώμα των μαλλιών μου ταιριάζει με την ιδιοσυγκρασία μου...). Ας πούμε ότι υπάρχουν άνθρωποι που έχουν καλές προθέσεις διαβαίνοντας το κατώφλι της Βουλής.Αλλά κάτι συμβαίνει όταν μπαίνουν εκεί μέσα που τους κάνει να αλλάξουν – να μεταμορφωθούν σε αδηφάγα τέρατα που θέλουν να φάνε τις σάρκες των ανθρώπων . Κάτι σαν τη «Νύχτα των Ζόμπι» δηλαδή - a propo την έχετε δει την ταινία; Εξαιρετική!Τι ερμηνείες , τι σενάριο , το αίμα να ρέει άφθονο , οι σάρκες να ξεσκίζονται τόσο ρεαλιστικά. Τρελό σπλάτερ ,πραγματικά! Ε, κάπως έτσι και στη Βουλή μας .Κάπως έτσι και στα κανάλια μας . Κάπως έτσι και στους δρόμους της Αθήνας. Κάπως έτσι και στις δουλειές μας. Κάπως έτσι και στις σχέσεις μας. Κάπως έτσι στη ζωή μας......
Κι εδώ κολλάει η κλασσική ΣπυροΠαπαδοπούλεια ιαχή:
ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;;;;;
Μήπως είναι σοφή η παροιμία των κατά τα άλλα ηλίθιων Αγγλων : Ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις ; Μήπως απλώς είναι μειωμένων ικανοτήτων όσοι εκλέγονται απο μας;
Κι αυτή είναι η καλοπροαίρετη ερμηνεία .
Η καλοσύνη πρέπει να ξεχειλίζει απο μέσα σου για να το πιστεύεις αυτό. Ο αρχάγγελος Μιχαήλ είναι έτοιμος να σου παραδώσει το φωτοστέφανό του και οι άγγελοι ταπεινά να εγκαταλείψουν τον παράδεισο για να κάνουν χώρο στο μέγεθος της Ευσπλαχνίας σου. Τα χερουβείμ και τα σεραφείμ θα πρέπει να καούν στην κόλαση αν συγκριθούν με το μέγεθος της απύθμενης Αγνότητας της ψυχής σου. Με λίγα λόγια θα πρέπει να είσαι και πολύ μαλάκας για να το πιστεύεις αυτό!
Προσωπικά πιστεύω ότι οι περισσότεροι απ΄αυτούς είναι κάτι έξυπνα λαμόγια, κάτι λήσταρχοι που συνειδητά μπαίνουν στην πολιτική για να κάνουν πλιάτσικο ή γιατί καυλώνουν με την εξουσία . Υπάρχουν κι εξαιρέσεις : ο αγαπημένος μου Κοροβέσης που ζει στο ημιυπόγειο της πλατείας Βικτωρίας. Πραγματικά θέλω να πιστεύω στις εξαιρέσεις – αυτές με κρατάνε για να μην τους διαολοστείλω όλους!!
Κι αν είμαι εγώ τόσο θυμωμένη – μια αιθέρια ύπαρξη(!), τι γίνεται αλήθεια με σας εκεί έξω; Μήπως γι΄αυτό αρχίζουν όλα και καίγονται στην Αθήνα ; Μήπως είσαι κι εσύ ένας από τους γνωστούς-αγνώστους ;(τους πραγματικούς – όχι τους χαφιέδες της αστυνομίας). Μήπως είναι καιρός να φωνάξουμε κι εμείς τη γνώμη μας σε καμιά διαδήλωση; Να αντιδράσουμε στους φασίστες που σιγά σιγά μας περικυκλώνουν; Και μη με παρεξηγήσετε. Δεν έχω καμία όρεξη να αρπάξω λοστάρια και να βαράω δεξιά κι αριστερά! Αλλωστε υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να χαλάσω έτσι το υπέροχο μανικιούρ μου!(ω θεε μου και μόνο που το σκέφτηκα μου ήρθε λιποθυμία...). Αλλά βρε παιδί μου ας μη λουφάζουμε μέσα στο σπίτι κι έξω να γίνεται ο χαμός! Γαμώ το κέρατό μου δηλαδή! Όχι άλλο αδιαφορία πια! Ας μην παίξουμε το παιχνιδάκι τους!
Τέλος πάντων. Σαν να παρασύρθηκα λιγάκι. Προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός; Αφήστε τα μίση και πιάστε το _α_ίσι!(εδώ ο καλός αναγνώστης μπορεί να συμπληρώσει κατά το δοκούν) Έξω είναι μια πολύ ωραία μέρα,ιδανική για άραγμα στο καφέ της γειτονιάς μου. Αυτό θα κάνω λοιπόν. Θα πιω εσπρεσσάκι με τη φίλη μου το Χαρουλάκι(χαχα καλό ε;).Και θα παρατήσω τη θεία Άνθη στο σπίτι μόνη της. Α στο καλό πια.
Όσο για το ποια είναι η θεία Άνθη και πώς κατέληξα να γηροκομώ μια ογδονταπεντάχρονη κυρία – ποιός ;εγώ, μια λεπτεπίλεπτη πορσελάνινη κουκλίτσα(!;).... ε, αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
Μεγάλη .
Πονεμένη .
Δακρύβρεχτη .
Τύφλα να΄χουν οι παλιές ελληνικές ταινίες με τη Μάρθα Βούρτση.
Για όποιον ενδιαφέρεται, θα ασχοληθώ με αυτό το θέμα την άλλη φορά (ίσως......).
Φιλιά σε όλους κι ελπίζω να κάνουμε καλή παρέα.
Solaris
7 Φεβ 2008
Η Μιμίκα
Ο Ανδρέας δούλευε σε πολυεθνική.
Τρεις Έλληνες (το Αφεντικό, ο γιος του αφεντικού κι αυτός) , ένας Ρώσος, ένας Πολωνός, ένας Αιγύπτιος, δύο Αλβανοί, ένας Ιρακινός και ένας Πακιστανός.
Ο Ανδρέας έκανε δουλειά γραφείου.
Καθόταν με πλάτη το αφεντικό και την οθόνη του εκτεθειμένη.
Με το μικρό είχαν αναπτύξει φιλίες μιας και κάθονταν αντάμα.
Ο Ανδρέας κάρφωνε ποιός εργάτης έκανε τη μαλακία και ο υιός τον άφηνε να πάει στην τράπεζα με την εντούρο και να κάνει μόστρα στην Ελενίτσα, την κόρη του ψιλικατζή.
Όντας ήδη 4,5 μήνες στην εταιρεία, η καθημερινή επαφή είχε φέρει τους δύο άντρες κοντά.
Είχαν πήξει χωρίς να βλέπει μια γυναίκα το μάτι τους δέκα ώρες την ημέρα.
<<Όλο πούτσες ρε αδερφέ>>, έλεγε ο ένας <<δεν πάει άλλο>> υπερθεμάτιζε ο άλλος.
Έτσι το πήραν απόφαση. Έπεισαν και το αφεντικό ότι χρειάζονταν μια γραμματέα και διοργάνωσαν το κάστινγκ.
Έβαλαν την αγγελία και με αυστηρά προκαθορισμένα κριτήρια, μικρός κώλος, πρόστυχο πρόσωπο και ψηλό τακούνι είδαν ίσαμε 6 υποψήφιες. Γιατί η 6η ήταν η Μιμίκα.
Γεννηθείσα το 1993, κάτασπρο δέρμα, μπλε μάτι, κόκκινα μαλλιά, τσακπινιά, φακίδες, 1.68, 54.5 κιλά, ελαφρό ροζ βάψιμο, 6 πόντους τακούνι, εφαρμοστό μαύρο παντελόνι ροζ τιραντέ μπλουζάκι και μια ελιά πάνω απ’ τα χείλια (η οποία όπως αποκαλύφθηκε με το πέρασμα του χρόνου μετακινούνταν κάτω απ’ τα χείλια, στο μάγουλο ή όπου αλλού προέκυπτε σπυράκι).
Η ζωή ολόκληρης αυτής της εταιρείας άλλαξε με την έλευση της.
Το μυαλό όλων σταμάταγε όταν ακουγόταν ο ήχος των τακουνιών της κάθε πρωί. Τους τρύπαγε τον εγκέφαλο και όλοι άρχισαν να φοράνε φαρδύτερα παντελόνια για να μην τρυπήσουν κι αυτά.
Ο Ανδρέας κόντευε να τρελαθεί. Οι σχέσεις του με τον υιό αφεντικό άρχισαν να χαλάνε λόγω συγκρουόμενων φαντασιώσεων.
Έτσι άρχισε να την παρακολουθεί και μετά τη δουλειά.
Την έβλεπε κάθε νύχτα στα όνειρα του (για τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες συμβουλευτείτε το bastaka).
Τα μέτρησε από δώ, τα υπολόγισε από κει, ξεκαθάρισε ότι στ’ αρχίδια του και η επερχόμενη απόλυση λόγω ζηλοφθονίας και αποφάσισε να της την πέσει.
Το σχέδιο ήταν να την ακολουθήσει σε κάποια έξοδο της, να τη συναντήσει εντελώς τυχαία, να την κεράσει δυό, τρία, τέσσερα ποτάκια και να της αποκαλύψει τον πόθο του.
Κάτι ψυλλιάστηκε όταν την είδε να μπαίνει στο ξενοδοχείο ανάμεσα στις γαλάζιες ταμπέλες – που δεν αξιώθηκε καν να διαβάσει- αλλά την ακολούθησε στο μπαρ του ξενοδοχείου έτοιμος για την εφαρμογή του σχεδίου. Δε βρίσκω λόγια να σας περιγράψω τη φάτσα του, μόλις η Μιμίκα γύρισε τον κοίταξε και του είπε «Άντριου, κι εσύ εδώ; Έπρεπε να το χω καταλάβει». Αποσβολωμένος έμεινε να κοιτάζει την κονκάρδα της ΝΔ στο πέτο και το μπλουζάκι "Dora for president" στην κοιλίτσα που ονειρευόταν να γλύφει…
Τρεις Έλληνες (το Αφεντικό, ο γιος του αφεντικού κι αυτός) , ένας Ρώσος, ένας Πολωνός, ένας Αιγύπτιος, δύο Αλβανοί, ένας Ιρακινός και ένας Πακιστανός.
Ο Ανδρέας έκανε δουλειά γραφείου.
Καθόταν με πλάτη το αφεντικό και την οθόνη του εκτεθειμένη.
Με το μικρό είχαν αναπτύξει φιλίες μιας και κάθονταν αντάμα.
Ο Ανδρέας κάρφωνε ποιός εργάτης έκανε τη μαλακία και ο υιός τον άφηνε να πάει στην τράπεζα με την εντούρο και να κάνει μόστρα στην Ελενίτσα, την κόρη του ψιλικατζή.
Όντας ήδη 4,5 μήνες στην εταιρεία, η καθημερινή επαφή είχε φέρει τους δύο άντρες κοντά.
Είχαν πήξει χωρίς να βλέπει μια γυναίκα το μάτι τους δέκα ώρες την ημέρα.
<<Όλο πούτσες ρε αδερφέ>>, έλεγε ο ένας <<δεν πάει άλλο>> υπερθεμάτιζε ο άλλος.
Έτσι το πήραν απόφαση. Έπεισαν και το αφεντικό ότι χρειάζονταν μια γραμματέα και διοργάνωσαν το κάστινγκ.
Έβαλαν την αγγελία και με αυστηρά προκαθορισμένα κριτήρια, μικρός κώλος, πρόστυχο πρόσωπο και ψηλό τακούνι είδαν ίσαμε 6 υποψήφιες. Γιατί η 6η ήταν η Μιμίκα.
Γεννηθείσα το 1993, κάτασπρο δέρμα, μπλε μάτι, κόκκινα μαλλιά, τσακπινιά, φακίδες, 1.68, 54.5 κιλά, ελαφρό ροζ βάψιμο, 6 πόντους τακούνι, εφαρμοστό μαύρο παντελόνι ροζ τιραντέ μπλουζάκι και μια ελιά πάνω απ’ τα χείλια (η οποία όπως αποκαλύφθηκε με το πέρασμα του χρόνου μετακινούνταν κάτω απ’ τα χείλια, στο μάγουλο ή όπου αλλού προέκυπτε σπυράκι).
Η ζωή ολόκληρης αυτής της εταιρείας άλλαξε με την έλευση της.
Το μυαλό όλων σταμάταγε όταν ακουγόταν ο ήχος των τακουνιών της κάθε πρωί. Τους τρύπαγε τον εγκέφαλο και όλοι άρχισαν να φοράνε φαρδύτερα παντελόνια για να μην τρυπήσουν κι αυτά.
Ο Ανδρέας κόντευε να τρελαθεί. Οι σχέσεις του με τον υιό αφεντικό άρχισαν να χαλάνε λόγω συγκρουόμενων φαντασιώσεων.
Έτσι άρχισε να την παρακολουθεί και μετά τη δουλειά.
Την έβλεπε κάθε νύχτα στα όνειρα του (για τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες συμβουλευτείτε το bastaka).
Τα μέτρησε από δώ, τα υπολόγισε από κει, ξεκαθάρισε ότι στ’ αρχίδια του και η επερχόμενη απόλυση λόγω ζηλοφθονίας και αποφάσισε να της την πέσει.
Το σχέδιο ήταν να την ακολουθήσει σε κάποια έξοδο της, να τη συναντήσει εντελώς τυχαία, να την κεράσει δυό, τρία, τέσσερα ποτάκια και να της αποκαλύψει τον πόθο του.
Κάτι ψυλλιάστηκε όταν την είδε να μπαίνει στο ξενοδοχείο ανάμεσα στις γαλάζιες ταμπέλες – που δεν αξιώθηκε καν να διαβάσει- αλλά την ακολούθησε στο μπαρ του ξενοδοχείου έτοιμος για την εφαρμογή του σχεδίου. Δε βρίσκω λόγια να σας περιγράψω τη φάτσα του, μόλις η Μιμίκα γύρισε τον κοίταξε και του είπε «Άντριου, κι εσύ εδώ; Έπρεπε να το χω καταλάβει». Αποσβολωμένος έμεινε να κοιτάζει την κονκάρδα της ΝΔ στο πέτο και το μπλουζάκι "Dora for president" στην κοιλίτσα που ονειρευόταν να γλύφει…
6 Φεβ 2008
Προτη φορα.
Μικρός ειχα ακουσει τα χοιροτερα για αυτή τη καταραμενη προτηφορα. Θα σε ποναει το τσουτσουνι σου λεγανε,θα μπλαβιασει,θα το βαλεις μεσα στο μουνι της λεει και θα κανει χλαπαχλουπα,θα αγκομαχαει η γκομενα,(αμα είναι καβλιαρα ),θα κουνιεται και πανω-κατω δεξια αριστερα,θα φοβασαι μη σου μεινει μεσα,μη στο σπασει από τη ριζα,θα τα κανεις όλα αυτα λεγανε και μετα στο τελος μπορει και
να σε παρατησει η γκομενα με το πουλι στο χερι.Μετα από τοσα χρόνια αμα σκεφτω αν αξιζε το κόπο αυτή η μαλακια τελικά απανταω «δε ξερω.»
Αλλα όλα αυτά μου ηρθάν στο μυαλό- παλι -αυτές τις μέρες που ήρθα προτη φορα σε επαφη με το θαυμαστό κοσμο των μπλογκςζζ.
Εκανα ετηση στο αβασανιστα λοιπον χθες,με δεχτηκανε ..σημερα!! ουτε προκαταρκτικα ουτε μιζες, ουτε τιποτα…και οριστε η πρωτη μου φορα.Σιγα το πραμα.
Αμα γραφω όπως γαμαω θα τα ξαναπουμε σε κανα χρονο,δυο..Αντε γεια.
να σε παρατησει η γκομενα με το πουλι στο χερι.Μετα από τοσα χρόνια αμα σκεφτω αν αξιζε το κόπο αυτή η μαλακια τελικά απανταω «δε ξερω.»
Αλλα όλα αυτά μου ηρθάν στο μυαλό- παλι -αυτές τις μέρες που ήρθα προτη φορα σε επαφη με το θαυμαστό κοσμο των μπλογκςζζ.
Εκανα ετηση στο αβασανιστα λοιπον χθες,με δεχτηκανε ..σημερα!! ουτε προκαταρκτικα ουτε μιζες, ουτε τιποτα…και οριστε η πρωτη μου φορα.Σιγα το πραμα.
Αμα γραφω όπως γαμαω θα τα ξαναπουμε σε κανα χρονο,δυο..Αντε γεια.
revan ... έλα λίγο που σε θέλω
Έχουμε μια οικογενειακή συγκέντρωση στην οποία βρίσκονται:
1 παππούς, 1 γιαγιά, 2 πατεράδες, 2 μανάδες, 4 παιδιά, 3 εγγόνια, 1 αδερφός, 2 αδερφές, 2 γιοί, 2 κόρες, 1 πεθερός, 1 πεθερά και μά νύφη.
Για πόσους να στρώσω τραπέζι;
Όταν είμασταν μικροί, ο παππούς του μικρού Γιαννάκη δε μας έδινε να δοκιμάσουμε κρασί αν δεν το νέρωνε . Έπαιρνε λοπόν δύο ποτήρια ένα μικρό και ένα μεγάλο. Γέμιζε το μικρό μέχρι τη μέση με κρασί, και το εν τρίτο του μεγάλου, το οποίο παρεπιπτώντος ήταν διπλάσιο απ το μικρό. στη συνέχεια συμπλήρωνε νερό και τα έριχνε όλα μαζί στην κανάτα. Τι ποσοστό σε κρασί μας έδινε;
Όταν πέθανε η γιαγιά του Μάκη (η οποία ήταν ακριβοδίκαιη, από κει πήρε κι αυτός) άφησε στα 3 ανήψια της ( ο Μάκης τον πούλο, αφού ρουφιάνευε τος φίλους του) 21 βαρέλια μελιού εκ των οποίων τα 7 ήταν γεμάτα, τα 7 γεμάτα μέχρι τη μέση και τα άλλα 7 άδεια. Χωρίς να ανακτέψουμε τα μέλια, πως θα μοιραστούν τα βαρέλια ώστε να πάρουν όλοι την ίδια ποσότητα μελιού και τον ίδιο αριθμό βαρελιών;
1 παππούς, 1 γιαγιά, 2 πατεράδες, 2 μανάδες, 4 παιδιά, 3 εγγόνια, 1 αδερφός, 2 αδερφές, 2 γιοί, 2 κόρες, 1 πεθερός, 1 πεθερά και μά νύφη.
Για πόσους να στρώσω τραπέζι;
Όταν είμασταν μικροί, ο παππούς του μικρού Γιαννάκη δε μας έδινε να δοκιμάσουμε κρασί αν δεν το νέρωνε . Έπαιρνε λοπόν δύο ποτήρια ένα μικρό και ένα μεγάλο. Γέμιζε το μικρό μέχρι τη μέση με κρασί, και το εν τρίτο του μεγάλου, το οποίο παρεπιπτώντος ήταν διπλάσιο απ το μικρό. στη συνέχεια συμπλήρωνε νερό και τα έριχνε όλα μαζί στην κανάτα. Τι ποσοστό σε κρασί μας έδινε;
Όταν πέθανε η γιαγιά του Μάκη (η οποία ήταν ακριβοδίκαιη, από κει πήρε κι αυτός) άφησε στα 3 ανήψια της ( ο Μάκης τον πούλο, αφού ρουφιάνευε τος φίλους του) 21 βαρέλια μελιού εκ των οποίων τα 7 ήταν γεμάτα, τα 7 γεμάτα μέχρι τη μέση και τα άλλα 7 άδεια. Χωρίς να ανακτέψουμε τα μέλια, πως θα μοιραστούν τα βαρέλια ώστε να πάρουν όλοι την ίδια ποσότητα μελιού και τον ίδιο αριθμό βαρελιών;
5 Φεβ 2008
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)