ΒΡΑΔΥΕΣ ΘΕΑΤΡΟΥ ή Αμάρτησα για το παιδί μου και για μια κατσαρίδα

Γειά και χαρά από σολ και φυς.
Είπαμε να κάνουμε και μεις μια συνεργασία - συνηθίζεται τώρα τελευταία στο μπλογκ (Ave Caesar trag+lou / morituri te salutant!).Ζηλέψαμε την παρέα της «σκοτεινής ταινείας» με τις μουσικές αναμνήσεις και θελήσαμε να σας προσφέρουμε κι εμείς μιαν άλλη γεύση από μιαν άλλη τέχνη – αυτή του θεάτρου. Καλαααά...μουσική/θέατρο/ποίηση/τραγουδιστές/ζωγράφοι/φλαουτίστες/συγγραφείς/μουσικοκριτικοί/πολιτικοίαναλυτές/ποδοσφαιριστές/καλλιτεχνικές φύσεις γενικότερα... γαμώ τα μπλογκς είμαστε εδώ μέσα!!! (λέμε τώρα...)
{Άλλη μια προσφορά επιβεβαίωσης στους καλούς τους συνμπλόγγερς από τις σολάρις και φυσαλίδα – μέλη του σωματείου αρωματισμένων θιβετιανών μοναχών Σ.Α.Μ.Σ.Α.Ρ.Α. (*)
ΣτΜ : Σας Αγαπάμε Με Συμπαντική Αγάπη Ρε Αλήτες}
Γνήσια τέκνα του internet οι σολ+φυς. Αυτό σημαίνει ότι γράφουν το κείμενό τους σε απόσταση η μία από την άλλη ανταλλάσoντας email , βρίσκουν στοιχεία από το google,ακούν μουσική και βλέπουν κλιπάκια στο youtube (active member για να σας βάλω λίγο στο κλίμα / vamos signorina a Guantanamo / το’χω άχτι να περάσω απ’ το συρμάτινο φράχτη και τον ήλιο να θαμπώσω για λίγο / μουσικές επιλογές σολάρις, η φυσαλίδα είναι αθώα για το έγκλημα) ενώ γράφουν μπροστά στην οθόνη ενός πισί και απευθύνονται σε ανθρώπους που τους περισσότερους από αυτούς δεν τους έχουν δει ποτέ. Τι σημαίνουν όλα αυτά; μπορεί και να αναρρωτιέσαι καχύποπτα. Όχι,σε καθησυχάζουμε,δεν πρόκειται να αρχίσουμε κανένα ηθικοπλαστικόν κει-μουνάκι (γυναικάκια γαρ) περί της αποξενώσεως/απομονώσεως/απαξιώσεως κτλ κτλ κτλ που επιφέρει η σύγχρονη τεχνολογία μπλα μπλα μπλα. Να γεμίσουμε γραμμές θέλουμε...εεε,συγνώμη,ήθελα να πω : να τονίσουμε το γεγονός ότι ακόμα και τα διαδυκτιακά (κόψε κάτι) παιδιά του 2008 μπορούν να γοητευθούν/σαγηνευθούν/εκστασιασθούν από την αρχαία τέχνη της Μελπομένης , την κατεξοχήν τέχνη της ανθρώπινης επαφής , το θέατρο. Και να συγκινηθούν από ένα έργο που είναι γραμμένο ενάμιση αιώνα πριν, σε μια λόγια γλώσσα δύσκολη,με διαλόγους με τοπικά ιδιώματα,με γκαζιάρικους μονολόγους... δηλαδή ό,τι πρέπει για γλωσσολάγνους τύπους σαν την σολ και σκεταλάγνους τύπους σαν την φυς(σόρυ φιλενάδα,αφού το ξέρεις δεν μπορώ να αντισταθώ στα ανόητα λογοπαίγνια).
Πάιξε ρε σολ...
Λοιπόν.Έχουμε και λέμε...
Το υπόγειο του Κουν , ο τόπος. «Το Αμάρτημα της Μητρός μου», το έργο.Γεώργιος Βιζυηνός, ο συγγραφέας.Ηλίας Λογοθέτης, ο ηθοποιός.Κωστής Καπελώνης, ο σκηνοθέτης.Σταύρος Σιόλας, ο συνθέτης.
(...)Άλλην αδελφήν δεν είχομεν, παρά μόνον την Αννιώ. Ήτον η χαϊδεμένη της μικράς ημών οικογενείας και την ηγαπώμεν όλοι. Αλλ' απ' όλους περισσότερον την ηγάπα η μήτηρ μας(...)
Έτσι αρχίζει την αυτοβιογραφική αφήγησή του ο Λογοθέτης/Βιζυηνός.Και στη συνέχεια χάνεται σ’ ένα κυκεώνα αναμνήσεων και συναισθημάτων.Μονολογεί και πηγαινοέρχεται στο χωροχρόνο. Πότε είναι ένα μικρό πονεμένο παιδί – το «αδικημένο» του νεκρού πατέρα - που ακούει την προσευχή της μητέρας του η οποία παρακαλεί σχεδόν ειδωλολατρικά τον Ιησού να «πάρει» τα δυό της αγόρια σαν αντάλλαγμα για τη σωτηρία της άρρωστης κόρης της. Πότε είναι ένας ενήλικας που ξενυχτά ξαφνιασμένος με την εξομολόγηση της μάνας για το μεγάλο αμάρτημά της. Πότε πάει εμπρός - πότε πίσω.Και μαζί του παίρνει κι εμάς που δεν προλαβαίνουμε να συνειδητοποιήσουμε τα χρονικά άλματα – γιατί μας έχουν υπνωτίσει ο Λογοθέτης με την τραγική (υπογείως χιουμοριστική) ερμηνεία του, ο σκηνοθέτης με τη χορευτικά αρμονική σκηνοθεσία του και το υποβλητικό αλλά λιτό σκηνικό.Κι έχουμε μπει κι εμείς μέσα σ’ αυτή την ιστορία που μπορεί να μας θυμίζει χίλια δυό πράγματα από τη δική μας τη μιζέρια.Κι έχουμε συγκλονισθεί από το σκηνικό του αργού θανάτου της κόρης Αννιώς που οι επιθανάτιοι αναστεναγμοί της αντηχούν (απροσδιόριστο από πού) στο χαμηλοτάβανο υπόγειο – ξανά και ξανά και ξανά.Και συμπάσχουμε με την αγωνιώδη και μάταιη μάχη της μάνας να σώσει την αγαπημένη κόρη - και μαζί να σώσει τον εαυτό της εξιλεώνοντάς τον από το Μεγάλο Αμάρτημα. Κι εκεί πάλι μπερδευόμαστε γιατί το έργο παύει πια να είναι μια απλή αγροτική ηθογραφία και μεταμορφώνεται σε μια βαθιά ανάλυση της φύσης του ανθρώπου. Ερωτήματα γεννιούνται συνεχώς. Σχετικά με την αγάπη, με το θάνατο, με τη συμπόνια, με τα Πρέπει και τις Υποσχέσεις, με το Έγκλημα και την Τιμωρία, με τις τύψεις και την προσωπική κόλαση του καθενός, με τις θεμελιώδεις αξίες της ζωής μας.
Κι όλα αυτά μέσα σε μια κατανυκτική ατμόσφαιρα. Θυμίζει το υπόγειο μισοσκότεινη εκκλησία με τα κεριά να καίνε και το λιβάνι να μοσχοβολάει – άλλωστε η μάνα είναι θεοσεβούμενη και δυσειδαίμων. Γυναίκα που την έμαθαν από μικρή ότι η τιμωρία είναι εξιλέωση και η χαρά είναι αμαρτία.
{Η σολάρις που είναι λάτρης των θρησκευτικών τελετουργικών (όλων των θρησκειών) και των εθιμικών παραδόσεων βρήκε εξαιρετική την σχεδόν βυζαντινή αγιογράφηση/αναπαράσταση κάποιων σκηνών – το υπόγειο μύριζε Πάσχα και Επιτάφιο}…Ολιγόλεπτη διακοπή…η φυς βήχει πονηρά…οκ καλά είμαι, συνέχισε…
Τι να πούμε για μια παράσταση που είναι βασισμένη σ’ ένα τέτοιο αφηγηματικό παραμύθι; Σ’ένα δεμένο κείμενο και σε απίστευτες ερμηνείες; Σ’ ένα διήγημα που ενώ εύκολα θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί κλασσικό και «βαρύ» αναδεικνύεται σε σύγχρονο και συγκινητικό;
Κρίμα που μένουν μόνο λίγες μέρες για το τέλος της θεατρικής σεζόν. Θα σας συμβουλεύαμε να πάτε να το δείτε.
Όπως και την Κατσαρίδα που πήρε ξανά παράταση. Πώς να μην πάρει! Έργο ευχάριστο και ταξιδιάρικο με άψογες ερμηνείες και Ντανταϊστικη διάθεση. Απλά σούπερ. Σολ και λοιπόι τρεχάτε, μέχρι τις 20/4 θα παίζει.


(*) Γιατί λίγες άχρηστες πληροφορίες ποτέ δεν έβλαψαν κανένα.
Λόγω Θιβέτ είναι ξανά της μόδας οι ανατολικές θρησκείες (το λένε και στις ειδήσεις του Star-η σολάρις μόνο από εκεί ενημερώνεται). Επιπρόσθετα τα αγόρια του μπλογκ μπορούν να εντυπωσιάσουν το άλλο φύλ(λ)ο με δώρο ένα ερωτικό άρωμα Samsara ενώ ταυτόχρονα θα επιδεικνύουν τις γνώσεις τους πάνω στο βουδισμό.
(...)Το δέντρο Ασβάττα, το ονομαζόμενο Σαμσάρα, του οποίου οι ρίζες πάνε ψηλά και τα κλαδιά προς τα κάτω, είναι αιώνιο και δεν μπορεί να καταστραφεί. (Σημ. Σαμσάρα είναι ο τροχός του Κάρμα.Σαμσάρα σημαίνει τον κύκλο γέννησης, θανάτου και επαναγεννήσεως. Αυτή η αλυσίδα συγκρίνεται εδώ με δέντρο). Οι ρίζες του πάνε προς τα πάνω, γιατί πηγάζει από το Μπράμα που είναι υπεράνω των επτά κόσμων. Τα κλαδιά του πάνε προς τα κάτω, γιατί καταλήγει σ' αυτούς που ζουν στη γη. Δεν μπορεί να καταστραφεί γιατί δεν μπορεί να κοπεί, αφού η φύση του έχει συνεχή ροή. Τα φύλλα του είναι τα Vedas (πλούτη) γιατί οι λειτουργίες του, που εκτελούνται για την πραγματοποίηση των επιθυμιών μας, υποβοηθούν την ανάπτυξη αυτού του δέντρου της Σαμσάρα. Το δέντρο αναπτύσσεται, στην πραγματικότητα απλώνεται χάρη στα φύλλα του(...)
(...)Samsara was created by Guerlain in 1989. Samsara perfume by Guerlain is a blend of floral and oriental fragrances including ylang-ylang, rose, bergamot, musk, peach, lemon, narcissus, vanilla, amber, sandalwood, greens, and jasmine(...)

Μετακομίζω γιατί χωρίζω (;)

"...το καλύτερο μπεγλέρι είναι τα κλειδιά στο χέρι..."
Αν είσαστε για να το κλείνετε,
είμαστε για να την κάνουμε(καλύτερα να φεύγεις πρώτος...) .
Πρός διαχείριση πολυκατοικίας:
περιμένουμε την έξωση.(Ελπίζουμε να μας ειδοποιήσετε εγκαίρως- έχουμε να κάνουμε και μετακόμιση...)

solaris + fysalida

Υ.Γ. sorry tex για το καπέλωμα.

ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΦΙΛΜ ΝΟΥΑΡ...(ο Θεός να το κάνει...)

ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΦΙΛΜ ΝΟΥΑΡ...(ο Θεός να το κάνει...)
Το πρόσωπο που με κοιτούσε στον καθρέφτη μου φάνηκε γνωστό. Δεν μπορούσα όμως να θυμηθώ που το είχα ξαναδεί. Για λίγα δευτερόλεπτα ένιωσα πανικό. Θεέ μου που βρίσκομαι; Ποιά είμαι; Τι κάνω εδώ; Εδώ; Ποιό εδώ; Σιγά σιγά άρχισαν όλα να ξαναγυρνάνε στο μυαλό μου. Ευτυχώς είμαι ζωντανή,σκέφτηκα και τότε ξαφνικά ο πόνος με έκανε να συνέρθω εντελώς. Περιέφερα το βλέμμα μου μέσα στο αποπνικτικό από τους καπνούς δωμάτιο όπου μόνο ένας γυμνός γλόμπος φώτιζε τις θαμπές φιγούρες. Μπροστά μου ένας τεράστιος καθρέφτης κάλυπτε τον ένα τοίχο του δωματίου. Περιεργάστηκα το είδωλο μου. Βρισκόμουν δεμένη πισθάγκωνα σε μια καρέκλα . Ο πόνος στους καρπούς μου προερχόταν προφανώς από τα ανελέητα σφιγμένα σχοινιά. Αστραπιαία πρόλαβα να διακρίνω στον καθρέφτη ότι το μακιγιάζ μου παρέμενε άθικτο όπως επίσης και οι ξανθές μου μπούκλες. Πουτανίτσα Σολάρις μια χαρά κρατιέσαι παρ΄όλα τα χρονάκια σου, θαύμασα για άλλη μια φορά τον εαυτό μου. Δεν πήγαν χαμένα τόσα λεφτά για τα μπότοξ και τις πλαστικές! Εδιωξα βιαστικά από το μυαλό μου τι χρειάστηκε να κάνω για να βγάλω τόσα χρήματα.Ο σκοπός άλλωστε αγιάζει τα μέσα,καθησύχασα τη συνείδησή μου. Κάτι όμως συνέχιζε να μ΄ενοχλεί. Ως πότε ο εφιάλτης αυτής της αμαρτωλής βιοτεχνίας θα με ακολουθεί; Οι εκβιασμοί του μαφιόζου-σαλαμέμπορου Χοίρο-να (που σίγουρα αυτός ο κανάγιας έφταιγε που ήμουν σ’ αυτή τη θέση τώρα) ήρθαν ξανά στη μνήμη μου. Ξαφνικά η μορφή της Μιμίκας Πούτσου ξεπρόβαλε μπροστά μου. Αχ κοριτσάκι μου που να΄σαι τώρα κι εσύ; αναρωτήθηκα . Οι τύψεις με πλημμύρισαν για την συμπεριφορά μου. «Σολάρις φέρθηκες σαν το χειρότερο καπιταλιστικό αφεντικό που απομύζησε την υπεραξία του προλεταριάτου - τσατσά , ε παλιο τσατσά», αυτομαστιγώθηκα για άλλη μια φορά.
Ενώ όλες αυτές οι μπερδεμένες σκέψεις με κρατούσαν απομονωμένη από το περιβάλλον μου, φαίνεται ότι κάποιο καινούριο πρόσωπο μπήκε στο δωμάτιο. Ξαφνικά οι ψίθυροι σταμάτησαν και μια περίεργη σιγή απλώθηκε , νεκρική θα έλεγε κανείς - σαν την ηρεμία πριν την καταιγίδα – σαν το αστρικό κενό που υπάρχει στο κρανίο της Αντζελας Δημητρίου – κάτι τρομερά τρομακτικό τέλος πάντων...
- Χμμ...Ώστε εσύ είσαι λοιπόν η περιβόητη Σολάρις, ακούστηκε μια βαθιά γυναικεία φωνή που πρόφερε το ρο λίγο πιο έντονα απ΄ότι έπρεπε .
Κι έτσι συνάντησα τον μόνο άνθρωπο που δεν περίμενα να συναντήσω ποτέ στη ζωή μου.
- Κυρία Μπμπμπμπ...μπακογιάννη εσείς! τραύλισα τρέμοντας.
- Λέγε με Ντόρα , darling , μου είπε χαμογελώντας μ’ εκείνο το γοητευτικό δοντάτο χαμόγελο που μόνο η οικογένεια Μητσοτάκη διαθέτει.
Ζαλισμένη από την εξέλιξη των γεγονότων , δεν μπόρεσα ν’ αρθρώσω λέξη . Το μόνο που μπόρεσα να κάνω ήταν να παρακολουθώ το κυπαρισσένιο κορμί της να παραμερίζει με χάρη τους παρεβρισκομένους (για την ακρίβεια να τους ξαπλώνει κάτω) και να έρχεται κοντά μου. Σκύβοντας (στην κυριολεξία) από πάνω μου με κοίταξε βαθιά στα μάτια και είπε:
- Πές μου χρυσό μου , είσαι Πατριώτισσα;
- .......
- Ασφαλώς και είσαι χρυσό μου, μου ξαναχαμογέλασε κάνοντας τη ραχοκοκκαλιά μου να ριγήσει.
Ένιωσα να υπνωτίζομαι. Αυτό το είχα πάθει και μία άλλη φορά μ’έναν γητευτή φιδιών στην Καζαμπλάνκα. Τότε όμως είχα στο πλευρό μου τον καλό μου Mezcalin να με προστατεύει...Οχι, όχι δεν πρέπει ν’ αφήσω το μυαλό μου και την καρδιά μου να με παρασύρει! Πρέπει να συγκεντρωθώ για ν’ αντιμετωπίσω τη διαβολική γυναίκα.
- Τι θέλετε από μένα; κατάφερα να πω με όσο κουράγιο μου είχε απομείνει.
- Τα ξέρουμε ΟΛΑ Σολάρις , είπε ψυχρά και απομακρύνθηκε. Γυρνώντας απότομα προς το μέρος μου με κατακεραύνωσε με το βλέμμα της και μου είπε τινάζοντας νευρικά τον ώμο της μ’ένα παράξενο τικ:
- Ξέρουμε ότι είσαι πράκτωρ των Σκοπιανών.
Εκεί ένιωσα τον κόσμο να χάνεται. Σκοτάδι άρχισε να καλύπτει τα μάτια μου και πριν λιποθυμήσω κατάφερα να ψελλίσω:
- Λίγο νερό... λίγο νερό, για όνομα του Θεού!
Μέσα στην παραζάλη την άκουσα να γαβγίζει:
- Λουμπούμπα φέρε ρε σκατόμαυρε νερό στην κάργια.
Ένα καθησυχαστικό χέρι με άγγιξε και γυρνώντας ήρθα πρόσωπο με πρόσωπο με έναν συμπαθητικό χαμογελαστό τυπάκο που έβλεπα συχνά στο Μοναστηράκι.
- No thanks man, του είπα παραζαλισμένη νομίζοντας ότι ήθελε να μου πουλήσει πάλι κανένα cd.
- Εγώ Λουμπούμπα Μπούλα κυρία. Νιγηρία. Δεν πουλάω cd τώρα κυρία. Μετά το εισητήριο που έφαγα με βάλανε φυλακή και μετά με πήρε η κυρία Ντόρα να με φιλοξενήσει κι εγώ για να ανταποδώσω τη φιλοξενία τη βοηθάω στις δουλειές της και την ευχαριστώ πολύ κι ας μη με πληρώνει κι ας μη μου βάζει ένσημα τι να το κάνεις το ΙΚΑ σκατοταμείο είναι και σιγά και να μην πάρουμε σύνταξη και.....
- Θα βγάλεις το σκασμό καμιά φορά;;;; Τσακίσου από μπροστά μου!! ακούστηκε η γλυκειά μου.
Εν τω μεταξύ είχα προλάβει να συνέρθω και περίμενα την τελική αναμέτρηση με την κόμπρα.
- Σ’ έχουμε στο χέρι Σολάρις. Πάρτο χαμπάρι.Νομίζεις ότι δεν ξέρουμε την παράγκα που’ χες στήσει με την Μιμίκα; Νομίζεις ότι δεν ξέρουμε ότι πίσω από το γραφείο εύρεσης εργασίας κρυβόταν η βιοτεχνία πεολειχίας και πίσω από την βιοτεχνία πεολειχίας κρυβόταν η εσχάτη προδοσία προς την Πατρίδα; (It’s too deep baby, it’s too deep…) Ηρθε η ώρα να πληρώσεις για τα ανομήματά σου!
- Σταμάτα πια ! Δεν είναι αυτό που νομίζεις!Δεν προδώσαμε κανέναν και ειδικά όχι τη Γαλανόλευκη Σημαία μας! Όλα έγιναν εις το όνομα της Αγάπης! Εγώ και ο καλός μου Mezcalin θέλαμε να δημιουργήσουμε μια καινούρια χώρα , μ’ένα καινούριο όνομα. Ούτε Σκόπια, ούτε FYROM,ούτε Μακεδονία.
Μόνο Μezsolaria . To ανεξάρτητο κρατίδιο του Έρωτα!!

THE END

Υ.Γ.1 Σόρυ παιδιά για το απότομο τέλος. Κάποτε έπρεπε να το τελειώσω το άτιμο το κείμενο. Σάββατο βράδυ είναι, μην κάτσουμε πάλι μέσα. Να τα περάσουμε καλά. Φιλάκια.
Υ.Γ.2 Προς Αβασάνιστη Διαχείριση: Προτείνω ν’ αλλάξουμε το όνομα του blog και να το κάνουμε Χρυσό Κουφέτο . Και εσάς διαχειριστές να σας λέμε Αννίτα Πάνια.

Υπαρξιακή αγωνία (;):To be (in this blog) or not to be?

Διαβάζω για την αβάσταχτη μοναξιά του ανώνυμου σχολιαστή, για την αβάσταχτη ελαφρότητα του ψευδώνυμου σχολιαστή, για την αβάσταχτη ανορθογραφία της μπερδεμένης σερενάτας και νιώθω μιαν αβάσταχτη νοσταλγία για την εποχή που μπορούσα να βγω μια βόλτα στη γειτονιά και να μιλήσω με την πρώτη κυρά Κατίνα που θα έβρισκα μπροστά μου. Τι δουλειά έχω εγώ στις 12 η ώρα το βράδυ να γράφω μπροστά σ΄ένα κομπιούτερ αντί να είμαι σ΄ένα μπαράκι και να σκάω στα γέλια με τους φίλους μου; Μήπως είναι η αρχή του τέλους; Η αρχή του τέλους των νειάτων μου;Τι δουλειά έχουμε όλοι μ΄αυτά τα κολομηχανήματα; Νομίζω ότι είχε δίκιο ο Λαζόπουλος απόψε όταν έλεγε ότι ζούμε σε μια εποχή που φοβόμαστε μήπως πληγωθούμε. Φοβόμαστε να εκτεθούμε για να μη νιώσουμε ευάλωτοι και γι΄αυτό κρυβόμαστε πίσω από τα μηχανήματα και την ανωνυμία. Όμως τι ανώφελος είναι αυτός ο φόβος!Ετσι κι αλλιώς είναι τόσο εύκολο να φανεί το πραγματικό σου πρόσωπο πίσω από τη μάσκα. Πόσο μόνος και θυμωμένος μπορεί να νιώθεις γιατί ο διπλανός σου σκέφτεται διαφορετικά από σένα. Πόσο δειλός πρέπει να είσαι για να απειλείς ανώνυμα κάποιον ότι γνωρίζεις πού μένει και θα τον τιμωρήσεις που τόλμησε να είναι διαφορετικός από σένα. Πόσο ανέραστος και δυστυχισμένος είσαι για να θυμάσαι την πρώτη φορά που έκανες έρωτα σαν μια βρώμικη διαδικασία.
Κι εκεί που λέω – όχι δεν αντέχω άλλο αυτή τη βία των λέξεων , ξαφνικά πέφτω πάνω στους στίχους της :
Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύείναι μη γίνω "ποιητής"
Μην κλειστώ στο δωμάτιον' αγναντεύω τη θάλασσα
κι απολησμονήσω...
Και με πόση χαρά μαντεύω τη γλυκειά θλίψη στα πρόσωπα που θυμούνται τις καμένες/χαμένες τους αγάπες... Την ανησυχία που διαισθάνομαι όταν λογοκρίνονται μη αποδεκτές ιδέες – «μήπως από αθώο προβατάκι γίνομαι κι εγώ λύκος χωρίς να το καταλάβω;».
Κι έτσι λέω ότι ίσως αξίζει να είμαι εδώ και όχι κάπου αλλού.
Θα δείξει...
Συγνώμη για τις λίγο σαστισμένες νυχτερινές σκέψεις μιας κουρασμένης συνοδοιπόρου σας. Τι κρίμα που δε θα είμαι μαζί σας στην αυριανή πορεία. Διαμαρτυρηθείτε και για μένα σας παρακαλώ.

Την αγάπη μου σε όλους

Solaris

Υ.Γ. Οσο για τη «λεπτεπίλεπτη πορσελάνινη κουκλίτσα» σας παραπέμπω στην ηρωίδα του Γυάλινου Κόσμου (Τενεσσή Ουίλιαμς). Και όσο για την πεολειχία, είναι ένα απο τα πιο ευγενικά σπορ που υπάρχουν - μαζί με το σκάκι, το κυνήγι της πεταλούδας ,το μπάντμινγκτον και άλλα συναφή. Ετσι, για να υποδαυλίσω τις φαντασιώσεις του blog… Χρειαζόμαστε απεγνωσμένα μια εσάνς ερωτικού σανδαλόξυλου μέσα σε όλη αυτή τη βαρβατίλα.

Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία

Γειά!

Είμαι η Solaris και επιτέλους πήρα την ιστορική(;) απόφαση να γράψω κι εγώ σ΄ αυτό το περίφημο blog – το αβασάνιστο τσίρκο (εδώ πρέπει να γλείψω λίγο γιατί o forns απείλησε ότι θα με διώξει αν δεν γράψω επιτέλους κάτι - έστω μια παπαριά βρε παιδί μου!).
Προς Θεού!Δεν σε κατηγορώ καλέ μου φίλε και εν χριστώ αδελφέ!! ΟΟΟΧΙ!(εδώ μπαίνει τρέμουλο φωνής). Αυτή η κωλυσιεργία δεν πήγαζε από αδιαφορία αλλά απο μια βαθιά αίσθηση ευθύνης απέναντι στον ελληνικό λαό!!!(εδώ θα πρέπει ο αναγνώστης να φανταστεί τον Κώστα Καραμανλή να απαγγέλλει τα λόγια αυτά μέσα στο κοινοβούλιο με το κατάλληλο πειστικό(;) ύφος και στεντόρεια φωνή).
Ναι. Όπως καταλάβατε είμαι κι εγώ παγιδευμένη μέσα σ΄αυτή τη φυσαλίδα του χωροχρόνου που λέγεται ελληνική πολιτική και δημοσιογραφική επικαιρότητα (όχι,γλυκιά μου fysalida –μην ταράζεσαι , δε μ΄έχεις παγιδεύσει εσύ...).Εσείς όμως καλοί μου με ποιόν είστε; Με το Θέμο ή το Μάκη; Με τον Κώστα ή με το Γιωργάκη; Με το Λάκη ή με τον Καρβέλα; Με τον Ολυμπιακό ή τον Παναθηναικό; Με το Ζαχόπουλο ή την Εύη;(εγώ πάντως ψηφίζω Εύη.Πολύ θα ήθελα να πέσουν από το μπαλκόνι κάποιοι που τους πήρα κάποτε μια πίπα). Το έχει παρατηρήσει κανείς άλλος ή είναι η ιδέα μου ότι στην Ελλάδα πρέπει οπωσδήποτε να είσαι με το μέρος κάποιου; Πρέπει οπωσδήποτε να υποστηρίζεις το ένα από δύο αντιμαχόμενα μέρη –σε μια μάχη που δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι είναι γνήσια. Καλά κι όταν είναι δύο τα μέρη. Λες: α στο διάλο – α μπε μπα μπλομ και παίρνεις αξιοκρατικά το μέρος του καλύτερου. Οταν είναι πολλοί όμως; Μπερδεύεσαι.... Δεστε το παράδειγμα της Βουλής μας: οι Πασόκοι πλακώνονται με τους Νουδούδες που με τη σειρά τους πλακώνονται με το Λάος (το κόμμα – όχι τη χώρα) που τους βρίζουν οι Κουκουέδες που κι αυτοί είναι στα μαχαίρια με τους Συνασπισμένους που κι αυτοί κατηγορούν το Πασόκ και τη Νέα Δημοκρατία “για την κατάντια της χώρας” (sic) και πάει λέγοντας... Και να μου πεις- Και τι θέλεις κυρία μου;Διαφορετικές ιδεολογίες υπερασπίζονται οι άνθρωποι! Δηλαδή τι; Αδερφές και παληκάρια γίναμε μαλλιά κουβάρια; Και θα διαφωνήσουν και θα ξεμπροστιάσουν ο ένας τον άλλο και όλα αυτά θα γίνουν ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΟΥ ΛΑΟΥ! Ρε παιδιά όμως γιατί εγώ νιώθω ότι κάτι δεν πάει καλά; Γιατί όταν τους βλέπω να σκυλοτρώγονται στα παράθυρα νιώθω ότι δεν το κάνουν για μένα αλλά για την πάρτη τους; Και εδώ ας σοβαρευτώ λιγο (αυτό ειλικρινά χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια από μέρους μου -ας πούμε ότι το χρώμα των μαλλιών μου ταιριάζει με την ιδιοσυγκρασία μου...). Ας πούμε ότι υπάρχουν άνθρωποι που έχουν καλές προθέσεις διαβαίνοντας το κατώφλι της Βουλής.Αλλά κάτι συμβαίνει όταν μπαίνουν εκεί μέσα που τους κάνει να αλλάξουν – να μεταμορφωθούν σε αδηφάγα τέρατα που θέλουν να φάνε τις σάρκες των ανθρώπων . Κάτι σαν τη «Νύχτα των Ζόμπι» δηλαδή - a propo την έχετε δει την ταινία; Εξαιρετική!Τι ερμηνείες , τι σενάριο , το αίμα να ρέει άφθονο , οι σάρκες να ξεσκίζονται τόσο ρεαλιστικά. Τρελό σπλάτερ ,πραγματικά! Ε, κάπως έτσι και στη Βουλή μας .Κάπως έτσι και στα κανάλια μας . Κάπως έτσι και στους δρόμους της Αθήνας. Κάπως έτσι και στις δουλειές μας. Κάπως έτσι και στις σχέσεις μας. Κάπως έτσι στη ζωή μας......
Κι εδώ κολλάει η κλασσική ΣπυροΠαπαδοπούλεια ιαχή:
ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;;;;;
Μήπως είναι σοφή η παροιμία των κατά τα άλλα ηλίθιων Αγγλων : Ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις ; Μήπως απλώς είναι μειωμένων ικανοτήτων όσοι εκλέγονται απο μας;
Κι αυτή είναι η καλοπροαίρετη ερμηνεία .
Η καλοσύνη πρέπει να ξεχειλίζει απο μέσα σου για να το πιστεύεις αυτό. Ο αρχάγγελος Μιχαήλ είναι έτοιμος να σου παραδώσει το φωτοστέφανό του και οι άγγελοι ταπεινά να εγκαταλείψουν τον παράδεισο για να κάνουν χώρο στο μέγεθος της Ευσπλαχνίας σου. Τα χερουβείμ και τα σεραφείμ θα πρέπει να καούν στην κόλαση αν συγκριθούν με το μέγεθος της απύθμενης Αγνότητας της ψυχής σου. Με λίγα λόγια θα πρέπει να είσαι και πολύ μαλάκας για να το πιστεύεις αυτό!
Προσωπικά πιστεύω ότι οι περισσότεροι απ΄αυτούς είναι κάτι έξυπνα λαμόγια, κάτι λήσταρχοι που συνειδητά μπαίνουν στην πολιτική για να κάνουν πλιάτσικο ή γιατί καυλώνουν με την εξουσία . Υπάρχουν κι εξαιρέσεις : ο αγαπημένος μου Κοροβέσης που ζει στο ημιυπόγειο της πλατείας Βικτωρίας. Πραγματικά θέλω να πιστεύω στις εξαιρέσεις – αυτές με κρατάνε για να μην τους διαολοστείλω όλους!!
Κι αν είμαι εγώ τόσο θυμωμένη – μια αιθέρια ύπαρξη(!), τι γίνεται αλήθεια με σας εκεί έξω; Μήπως γι΄αυτό αρχίζουν όλα και καίγονται στην Αθήνα ; Μήπως είσαι κι εσύ ένας από τους γνωστούς-αγνώστους ;(τους πραγματικούς – όχι τους χαφιέδες της αστυνομίας). Μήπως είναι καιρός να φωνάξουμε κι εμείς τη γνώμη μας σε καμιά διαδήλωση; Να αντιδράσουμε στους φασίστες που σιγά σιγά μας περικυκλώνουν; Και μη με παρεξηγήσετε. Δεν έχω καμία όρεξη να αρπάξω λοστάρια και να βαράω δεξιά κι αριστερά! Αλλωστε υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να χαλάσω έτσι το υπέροχο μανικιούρ μου!(ω θεε μου και μόνο που το σκέφτηκα μου ήρθε λιποθυμία...). Αλλά βρε παιδί μου ας μη λουφάζουμε μέσα στο σπίτι κι έξω να γίνεται ο χαμός! Γαμώ το κέρατό μου δηλαδή! Όχι άλλο αδιαφορία πια! Ας μην παίξουμε το παιχνιδάκι τους!
Τέλος πάντων. Σαν να παρασύρθηκα λιγάκι. Προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός; Αφήστε τα μίση και πιάστε το _α_ίσι!(εδώ ο καλός αναγνώστης μπορεί να συμπληρώσει κατά το δοκούν) Έξω είναι μια πολύ ωραία μέρα,ιδανική για άραγμα στο καφέ της γειτονιάς μου. Αυτό θα κάνω λοιπόν. Θα πιω εσπρεσσάκι με τη φίλη μου το Χαρουλάκι(χαχα καλό ε;).Και θα παρατήσω τη θεία Άνθη στο σπίτι μόνη της. Α στο καλό πια.
Όσο για το ποια είναι η θεία Άνθη και πώς κατέληξα να γηροκομώ μια ογδονταπεντάχρονη κυρία – ποιός ;εγώ, μια λεπτεπίλεπτη πορσελάνινη κουκλίτσα(!;).... ε, αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Μεγάλη .

Πονεμένη .

Δακρύβρεχτη .

Τύφλα να΄χουν οι παλιές ελληνικές ταινίες με τη Μάρθα Βούρτση.


Για όποιον ενδιαφέρεται, θα ασχοληθώ με αυτό το θέμα την άλλη φορά (ίσως......).


Φιλιά σε όλους κι ελπίζω να κάνουμε καλή παρέα.

Solaris