Αβασάνιστοι Δόκτορες - μέρος Α

αφιερωμένο στο σύντροφο forns που σήμερα έγινε διδάκτορας...

άιντε, και στα δικά μας οι ανύπαντρες...

Γαλλικά ερωτικά τραγουδάκια - 1

Brigitte Bardot - Un jour comme un autre

Βρισκόμαστε στην πόλη του Φωτός, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του εξήντα (λίγο πριν το Μάη του '68). H αριστοκρατική και καλοβαλμένη Brigitte (με καπέλο, κασκολάκι, παλτό και ασορτί ψιχάλες στο τζάμι) διασχίζει το Σηκουάνα και τραγουδάει για μια μέρα που αν και ήταν σαν όλες τις άλλες (μέρες), ο καλός της την παράτησε για μιαν άλλη (γυναίκα).

Εάν ακούσεις το τραγούδι με προσοχή (και έχεις την τύχη να είσαι γαλοθρεμμένος) καταλαβαίνεις ότι η Brigitte δεν κλαίγεται για τον χωρισμό αυτόν καθεαυτόν, αλλά επειδή ο ψόφιος (ο φίλος της ντε) τη παράτησε χωρίς να της πει ούτε μια λέξη. Δηλαδή, αν της δήλωνε ότι τη κοπάνησε με τη ξαδέλφη της, τη κόρη του μεγαλοδικηγόρου, θα το ξεπερνούσε. Πρόκειται για ένα φαινόμενο που αναφέρεται στη διεθνή βιβλιογραφία ως γαλατική ευγένεια.

Αλλά τώρα η Μπεμπέ είναι μέσα στην άγνοια και τραβάει μεγάλα ζόρια. Τo γεγονός αυτό την οδηγεί σε μια σειρά νευρώσεων, οι οποία αν δεν αντιμετωπισθούν με τη κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή μπορεί να εξελιχθούν σε ψυχώσεις τύπου Korhonen. Τρανταχτή απόδειξη αποτελεί το γεγονός ότι η Brigitte έχει παραισθήσεις: πιο συγκεκριμένα σε μια στροφή δηλώνει ξεκάθαρα ότι βλέπει τον πρώην της παρέα με το καινούριο το γκομενάκι, να κάθονται σε μια γωνιά και να την κοροϊδεύουν…

Pauvre Brigitte!!!

Το γεγονός αυτό ίσως και να εξηγεί γιατί αρκετά χρόνια αργότερα η Brigitte το έριξε στη φιλοζωία, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία...

Όπως όλα τα ερωτικά τραγουδάκια, έτσι και το συγκεκριμένο μας οδηγεί σε πολύ χρήσιμα κοινωνιολογικά συμπεράσματα:

Πρώτο χρήσιμο συμπέρασμα: Οι γυναίκες στη Γαλλία δεν είναι πουτάνες όπως στα Βαλκάνια (Ελλάδα, Αλβανία, Μακεδονία, Βουλγαρία κλπ κλπ). Τουναντίον, είναι ψυχοπονιάρες και μόλις τις χωρίσεις, νοικιάζουν ένα ποταμόπλοιο, φωνάζουν κι ένα φίλο που παίζει σαξόφωνο κι αρχίζουν το κλάμα…

Δεύτερο χρήσιμο συμπέρασμα: Οι άντρες στη Γαλλία είναι ντούροι και δε χαμπαριάζουν. Γι’αυτό άλλωστε λίγους μήνες αργότερα στήσανε τα οδοφράγματα, κάνανε την εξέγερση και το γαμήσανε το κατεστημένο μια για πάντα. Και αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία που θα αναλυθεί σε άλλο κύκλο (επαναστατικών και όχι ερωτικών) τραγουδιών.

Τα παραπάνω συμπεράσματα βέβαια ισχύουν για τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, και κάθε είδους γενικεύσεις καλό είναι να αποφεύγονται . (Και μη βγει κανείς και γράψει για το Σαρκοζί και τη Μπρούνι. Ήμαρτον…)

Αυτά για την ώρα. Πάμε μαέστρο...

Αβασάνιστες διαστάσεις...

(είναι συμπληρωματικές στις διαστάσεις του mezcal – είμαι μηδενιστής και περιμένω κατανόηση)

Eμετός μετά από μανιασμένο ξενύχτι χορού και ξυδιών/ «Αδιέξοδη» κουβέντα με τον κολλητό σου, αργά το βράδυ καθημερινής / Να χέζει η γάτα σου  (και τα μικρά) στο σπίτι / Να ανηφορίζεις το Κηφισό με 30 km/ώρα (κόλλησες στη λαχαναγορά του Ρέντη)/ Να περπατάς με το κεφάλι κάτω, για να μη πατήσεις σκατά (της γάτας) / Να περπατάς με το κεφάλι κάτω, γενικότερα / Ζεστή μπύρα (5 ευρώ) σε νησί, μετά από μια ολόκληρη μέρα ήλιου και άμμου / Καβγάς μέχρι μπουκέτων με τους μεθυσμένους κολλητούς / Η αίσθηση ότι δε σε καταλαβαίνουν ότι και να τους πεις / Το αταίριαστο του μυαλού σου με το μυαλό του άλλου / Αγουροξυπνημένα νεύρα σχετικά με το ότι (και) χθες βράδυ δεν έγινε τίποτα /Να κλειδωθείς στην ταράτσα Δεκέμβρη (αλήθεια, αυτό τοχω πάθει/ Η πρώτη βουτιά στη θάλασσα μετά από ένα ζόρικο χειμώνα και το κεφάλι σου βρίσκει κάτω (πάλι καλά έχει άμμο)/ Η πρώτη (και τελευταία) γουλιά tequila μετά από μια ζόρικη κουβέντα αφού το μπουκάλι μόλις τέλειωσε (πολλές ζόρικες κουβέντες) / Η αναγγελία ενός πάρτυ (πάλι οι ίδιοι κι οι ίδιοι) / Απογευματινό φούσκωμα μετά από κρασιά και κοψίδια (πιάσε λίγο τα Maalox) / Το μεθυσμένο ροχαλητό της κοπέλας σου όταν την πέφτετε για ύπνο (τεκίλες, κρασιά, κοψίδια, τι περιμένεις δηλαδή την Εμανουέλ Μπεάρ στον εραστή της κομμώτριας;) / Παραβιάζεις stop στην πόλη, ακουσμένος από μπάφους (η μαλακία είναι ότι τράκαρες με συνταξιούχο μπάτσο / Να ξέρεις ότι η αυριανή μέρα θα είναι όπως σήμερα (δηλαδή σκατά) / Να τρώγεσαι με την κοπέλα σου στο κρεβάτι / Να κοιμάσαι αγχωμένος και να ξυπνάς ακόμα πιο αγχωμένος / Ποτά μπόμπες (όσα περισσότερα γίνεται) σε άθλια μπαράκια / Να οδηγάς το αυτοκίνητό σου μες στη ντάλα σε επαρχία και στο ράδιο να πιάνεις μόνο σκυλάδικα / Συνάντηση με τους κολλητούς σου, στο αγαπημένο σας στέκι (ήρθε μόνο ένας, οι άλλοι έχουν παιδιά/σκυλιά/γατιά που χέζουν κλπ)/ Η άφιξη στο Πειραιά σε ταξίδι επιστροφής / Εκσπερμάτιση μόνο με 2.5 (δυόμιση) διεισδύσεις / Τα σπυράκια στη πλάτη σου (και όχι μόνο) μετά από πολυήμερο camping / Χωριάτικη με φέτα (σιχαίνεσαι το τυρί) / Το νικηφόρο γκολ της αντίπαλης ομάδας στις καθυστερήσεις / Το μικροσκοπικό χεράκι του νεογέννητου ανιψιού σου (εσύ δε πρόκειται να κάνεις παιδιά)/ Να κοιμάσαι σε φρεσκοπλυμένα σεντόνια (έχεις περάσει τα τριάντα και τα πλένει ακόμα η μάνα σου) / Να κοιμάσαι μόνος σου στα βρώμικα σεντόνια της κοπέλας σου (το προηγούμενο βράδυ τα λέρωσε και με τον Ανέστη) / Άναμμα τσιγάρου σε ανεμοδαρμένο δρόμο (έχεις μόνο σπίρτα)/ Να βλέπεις (και να ακούς) το καζανάκι να στάζει / Να παίρνει το σκάφος μεγάλες κλίσεις κάνοντας ιστιοπλοΐα (8 μποφόρ κι έχει νυχτώσει) / Να καταλαβαίνεις ότι σε βλέπει ερωτικά η φίλη εκείνης που εσύ βλέπεις ερωτικά / Το τσούξιμο από το οξυζενέ (πριόνιζες ξύλα και κόπηκες) / Η επισκευή του αυτοκινήτου σου από τα ίδια σου τα χέρια (περίσσεψαν δυο φλάντζες κι έξη βίδες) / Φάσκελα από τα χέρια που σε αγαπάνε / Να φοβάσαι που πλησιάζουν Χριστούγεννα / Οι πρώτες νιφάδες του χιονιού, καθώς ανηφορίζεις στο βουνό (δεν έχεις αλυσίδες και δε πιάνει και το κινητό) / Να τζαμάρεις με τους κολλητούς σου κομματάκια του Ενρίκε Ιγγλέσιας / Το αηδιαστικό κάψιμο στο στομάχι, μετά από ένα (ακόμα) σφηνάκι τεκίλα / Η έκπληξη του πόσο εμπορικό είναι το καινούριο album αγαπημένου σου group / Ένα κρύο μπάνιο μετά από μια κουραστική μέρα (ο θερμοσίφουνας καλέ κυρία, πάλι χάλασε) / Ανοίγεις το ψυγείο και μπερδεύεις το νερό με τη ρακή, σε κατάσταση αλκοολικής αφυδάτωσης / Να σκέφτεσαι συνεχώς ότι κάποτε θα πεθάνεις / Δεν υπάρχει διαθέσιμο δωμάτιο (άρα και τζάκι), μετά από εφτά ώρες οδήγησης / Το επιτυχημένο πέσιμο του κολλητού σου στην γκόμενα σου / Η αντάμωση με την κοπέλα σου, μετά από μέρες απουσίας (σου ανακοινώνει ότι θέλει να μείνει για λίγο μόνη) / Το πρώτο σου χειρόφρενο (Προφυλακτήρας και φτερό. Για το κάδο χέστηκες) / Βουτήματα σε συνδυασμό με σκέτο καφέ (μνημόσυνο αγαπημένου θείου)/ Να τσιμπάει το ψάρι στο δόλωμα όλων εκτός από το δικό σου / Όποτε γίνεσαι φέτες, κάνεις μαλακίες / Κακό σεξ που δημιουργεί προβλήματα / Βυθισμένο κομμάτι κόκκινου μήλου σε ποτήρι με κόκκινο ξηρό κρασί (και ο αγκώνας του φίλου σου που το ρίχνει στο πάτωμα) / Να διανύεις λασπωμένους χωματόδρομους με άγνωστο προορισμό (τελικά κολλάς και το κινητό είπαμε, δεν έχει σήμα/ Να βγάζεις τα γόνατά σου off από το ρυθμικό χοροπηδητό (μηνίσκος) / Ρετσίνι πεύκων στα μαλλιά / Συνεχείς παρεξηγήσεις με τους κοντινούς σου ανθρώπους / Ύπνος στη ζεστή άμμο της παραλίας(τη μέρα ήλιος, το βράδυ κουνούπια) / Το ξενέρωμα που σου αφήνει μια ταινία φλόμπα / Η διέγερση που σου προκαλεί ο ήχος (τρίζει το κρεβάτι) από το συγκάτοικο σου που κάνει σεξ με τη κοπέλα του / Η αίσθηση της στρατιωτικής κουβέρτας πάνω στο νεοσύλλεκτο σώμα σου / Συσκευασμένη πολύχρωμη και άγευστη σαλάτα / Να κατεβαίνεις τις πλαγιές με χιονοπέδιλα και να πέφτεις, ενώ το χιόνι έχει παγώσει/ Να σου φέρνει ο συγκάτοικος το λογαριασμό τηλεφώνου στο κρεβάτι / Να χρειάζεται να ανατρέχεις συνεχώς στις καλές αναμνήσεις σου και να μη μπορείς να θυμηθείς τίποτα / Να είσαι βέβαιος ότι ούτε αύριο θα συμβεί κάτι πολύ καλό στη ζωή σου / Να υποψιάζεσαι ότι πλησιάζει ένα τραγικό καλοκαίρι

Ένα (άθλιο) παράδειγμα

Κάλεσμα

όλοι οι σύντροφοι,
να μαζευτούμε αύριο στις 17.00 στο λιμάνι (πύλη Ε).

Μετά θα πάμε να διαλύσουμε το καταυλισμό των βρωμοΑφγανών.

Ζήτω το έθνος! (ζήτωωωω)

ΥΓ. Αυτό τώρα θέλει λογοκρισία; Μη σχολιάσετε εδώ:  αντέστε στο προηγούμενο post...

Περί λογοκρισίας...

Μεταφέρω τη κουβέντα που έχει ήδη ξεκινήσει σε νέα ανάρτηση για να (επανα)τοποθετηθούμε (sic).
Άλλωστε τα σχόλια σχετικά με τη λογοκρισία είναι off-topic σε σχέση με την ανάρτηση του revan (φαντασματάκια από το παρελθόν)...

Θα ξεκινήσω και πάλι με αναφορά στο Μπαμπινιώτη:
λογοκρισία: η περιοριστική επέμβαση στη δράση κάποιου.

Πρώτα το γεγονός:

Ένας εκ των διαχειριστών (forns) αποφάσισε να διαγράψει κάποια σχόλια.
Οι διαγραφές μπορεί να έγιναν για τους εξής λόγους:

1. Η διαγραφή έγινε λόγω άσεμνου (εθνικιστικού) περιεχόμενο.
2. Η διαγραφή έγινε επειδή ήταν εκτός (μα τελείως όμως) θέματος σε σχέση με την αρχική ανάρτηση και κυρίως επειδή ήταν στη λογική της αναπαραγωγής ενός συγκεκριμένου άρθρου μέσω αχαλίνωτης αναδημοσίευσης σε ιστολόγια μέσω σχολίων. Μιας αναδημοσίευσης, η οποία αν γραφόταν σαν νέα ανάρτηση θα γινόταν δεκτή.
3. Συνδυασμός και των δύο.

Στη δεύτερη περίπτωση δε μπορούμε να μιλάμε για (σοβαρή) λογοκρισία.Το πρώτο λοιπόν είναι να ξεκαθαρίσει ο forns για ποιον από τους παραπάνω λόγους τα διέγραψε.

Προσωπικά, θα άφηνα τα σχόλια αν και είναι προφανές ότι αν είχαν εθνικιστικό περιεχόμενο (κάτι άκουσα για συνεντεύξεις του Πατακού) τα θεωρώ αισχρά. Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο είναι όχι τόσο το περιεχόμενο (το γράφω στ’αρχίδια μου), αλλά το πρακτικό της υπόθεσης: ότι δηλαδή σχόλια-σεντόνια πνίγουν τα επόμενα και πρέπει να κάνεις 300 (τρακόσα) pagedown.

Προτείνω:

1. ας επανέλθουν τα σχόλια (έτσι για να δούμε και τι χάσαμε)
2. να τοποθετηθούμε στο ερώτημα: δεχόμαστε αβασάνιστα κείμενα κάθε περιεχομένου στο ιστολόγιο (και μιλάω για αναρτήσεις, οπότε δεν υπάρχει το γραφειοκρατικό πρόβλημα με τα σχόλια που ανέκυψε μέχρι στιγμής);
ή για να το διατυπώσω πιο χοντρά: αν κάποιος δηλωθεί στη συντακτική ομάδα και ανεβάσει ένα κάλεσμα σε συγκέντρωση της Χρυσής Αυγής, το δεχόμαστε; Ακραία ίσως περίπτωση, αλλά προβοκατόρικη για να ανοίξει κουβέντα…

Με άλλα λόγια, μήπως κάποιοι είναι υπέρ κάποιας μορφής λογοκρισίας; Και ποιος βάζει τα όρια (αν υπάρχουν); Οι διαχειριστές; Ο Βασιλειάδης; Δια βοής; Δε παίρνω θέση (ακόμα) που λέει κι ο Δ., πείτε εσείς…

Μου προκαλεί πάντως αίσθηση το ότι δε βρέθηκε κανένας από εκείνους που έγραψαν τα συγκεκριμένα σχόλια να πει, μαλακία ρε σεις κλπ κλπ, γιατί κλπ κλπ.
Προβοκάτσια σύντροφοι, προβοκάτσια...

Εκ της συν(διαχείρισης)…


ΥΓ. Όπως και στη συγγραφή, έτσι και στη (συν)διαχείριση δεν υπάρχει συλλογική ευθύνη
ΥΓ Ρε συ tragedian, γιατί δε το ξανανοίγεις το μαγαζί; Αφού έχεις ρεύμα... Θα ξανάρθουμε (λέμε τώρα) αβασάνιστα...

Εκ του ασφαλούς... (2)

Για τη δράση εκ του ασφαλούς (αντίσταση και πάλη από τον υπολογιστή του γραφείου μας, με το θερμοστάτη καρφωμένο σταθερά στους είκοσι βαθμούς -περισσότερο φωνάζει κι η GreenPeace- , και ναι ρε πούστη, πολύ κίνηση και σήμερα) τα είχαμε γράψει και παλιότερα: εμείς βρίσκαμε τη σωστή ερμηνεία αγγλικών λέξεων, και τα καημένα τα μαυράκια χόρταιναν ρύζι. Και μαθαίνουμε και διασκεδάζουμε...

Αυτή τη φορά, όλα τα παιδάκια θα αντιδράσουμε στο εξής (loumba φτύσε τη τσίχλα και σταμάτα να μιλάς με το mezcal. Eγώ τα ξέρω, για σας τα λέω...):

Ο Καμπάξ ( ή Κάμπαξ) είναι ένας 23χρονος φοιτητής δημοσιογραφίας ο οποίος χαζεύοντας στο δίκτυο, βρήκε μια έκθεση σύμφωνα με την οποία η (θεμελιωμένη θεωρητικά στο Κοράνι) καταπίεση που δέχονται οι γυναίκες στο Ισλάμ στηρίζεται σε λάθος ερμηνεία των λόγων του Μωάμεθ. Αποφάσισε να τυπώσει το εν λόγω δημοσίευμα σε μερικά αντίτυπα και να το μοιράσει σε συμφοιτητές και καθηγητές του, με σκοπό να ξεκινήσει μια κουβέντα (debate, γιου νόου…).

Η μαλακία είναι ότι το πανεπιστήμιο του Καμπάξ είναι στο Αφγανιστάν. Όχι βέβαια στο Αφγανιστάν των οπισθοδρομικών Ταλιμπάν, αλλά στο Αφγανιστάν μιας προοδευτικής (χα!) φιλοδυτικής (χαχα!) κυβέρνησης (μπουχαχα!) που μετράει πλέον έξη έτη στην εξουσία (φοβερό ρε παιδί μου, πως περνάνε έτσι τα χρόνια).

Για να μην τα πολυλογώ (έχω να τελειώσω κι αυτό το ρημάδι το διδακτορικό) ο Καμπάξ καταδικάσθηκε σε θάνατο.

Τώρα, τι κάνουμε εμείς: Η διαδικασία είναι απλή: παίρνεις το ποντικάκι σου, κάνεις κλικ στο site της φανταστικής Independent (αν ξέρεις αγγλικά κι έχεις όρεξη, μπορείς να διαβάσεις κι άλλες ανατριχιαστικές λεπτομέρειες) και βάζεις τα στοιχεία σου (όνομα, mail και χώρα). Τα υπόλοιπα θα τα αναλάβει το ΥΠ.ΕΞ της Μ. Βρετανίας. Εμείς είπαμε, επί του καναπέως…

To Sir with Love (στον κύριο μας με αγάπη)

ή ο δάσκαλος κι ο δασκαλάκος

(Προσοχή: ΚΑΙ αυτό το κείμενο διέπεται από μηδενιστικές τάσεις!)




Έχω (ξε)μείνει πολλά χρόνια στα πανεπιστήμια. Περισσότερα από όσα έπρεπε. Περισσότερα από όσα περίμενα. Και κυρίως περισσότερα από όσα τελικά μπορώ να αντέξω. Τώρα προσπαθώ να φύγω τρέχοντας και δε τα καταφέρνω, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…

Παρά τα σαρακοφαγωμένα στο ακαδημαϊκό άσυλο νιάτα μου, δεν είχα τη τύχη να συναντήσω καλούς δασκάλους. Βρήκα ανθρώπους που διεκπεραίωναν τη διδαχθείσα ύλη με βάση τον οδηγό σπουδών με νοοτροπία δημοσίου υπαλλήλου (με την κακή έννοια), μίσησα εγωπαθείς καθηγητές έδρας, αηδίασα με κυνηγούς ερευνητικών προγραμμάτων (όπως λέμε κεφαλών), κορόιδεψα αμερικανοθρεμμένους μαμόθρεφτους...
Έβρισα (όχι μπροστά τους, αλλά σε πολιτικές συζητήσεις μεταξύ κάνναβης και αλκοόλης) οσφυοκάμπτες βοηθούς-επιστάτες, εξοργίστηκα με υπέρ-επιστήμονες που ξέρουν τα πάντα γύρω από το (ολοένα και στενότερο) επιστημονικό τους πεδίο και απολύτως τίποτα για τη ζωή εκεί έξω (εκτός συνθηκών εργαστηρίου) …
Όπου με έπαιρνε συγκρούσθηκα. Εκ του ασφαλούς βέβαια, θα πουν κάποιοι. Όπως πάντα άλλωστε, θα παραδεχθώ. Κάποιοι άλλοι δεν έκαναν ούτε καν αυτό…
----------------------------

Οι περισσότεροι
μπαίνανε στο αμφιθέατρο, πετάγανε κάτι στο πίνακα ή στο προτζέκτορα (και στο μυαλό μου) και φεύγανε. Μετά έμπαινε ο επόμενος. Πέταγε κι εκείνος τα δικά του και μετά έφευγε. Μια κατάσταση που προσωπικά μου θύμιζε οίκο ανοχής. Μόνο που στο συγκεκριμένο οίκο η πουτάνα δε πληρώνεται. Τα λεφτά τα παίρνει αυτός που γαμάει. Που γαμάει και μετά φεύγει. Και στη πουτάνα βέβαια κάτι μένει. Σκόρπια κομμάτια από όλα αυτά που πέταξαν τόσοι άλλοι. Το ερώτημα, όπως έλεγε κι ένας (παλιό)φιλος, είναι: Αξίζει σαν επένδυση; Η δική μου απάντηση είναι: όχι, σε καμία περίπτωση.
-----------------------------

Τους περισσότερους
θα τους χαρακτήριζα από μαλάκες έως αδιάφορους. Αρκετοί είναι καθάρματα. Κάποιοι άλλοι συμπαθητικοί. Δάσκαλοι όμως δεν είναι. Και τι είναι ρε συ bastaka o δάσκαλος; Ας καταφύγω ακόμα μια φορά στον αγαπημένο μου Μπαμπινιώτη (ο οποίος σαν πρύτανης είναι αντιδραστικός μαλάκας, αλλά και αυτό είναι μια άλλη ιστορία). Γράφει λοιπόν ο λεξικογράφος:
Δάσκαλος: πρόσωπο που διδάσκει επαγγελματικά, που έχει ως επάγγελμα τη διδασκαλία. Αυτή είναι η πρώτη ερμηνεία. Συνολικά έχει τέσσερεις. Η τρίτη αναφέρει πως:
Δάσκαλος: αυτός που καθοδηγεί και διδάσκει. Έχει και παράδειγμα: Ο Σωκράτης υπήρξε δάσκαλος του Αλκιβιάδη. Ώπα, νομίζω ότι το βρήκαμε. Αυτό είναι ο δάσκαλος. Ο Μπαμπινιώτης βοηθάει κι άλλο. Λίγο πιο πάνω έχει το λήμμα του δασκαλάκου:
Δασκαλάκος: ο δάσκαλος χωρίς σημαντικές γνώσεις και ικανότητες.

Δασκαλάκους συνάντησα πολλούς. Δασκάλους όμως όχι. Εξαίρεση αποτελεί ο Δ.
----------------------

Πριν πολλά πολλά χρόνια...
Ο Δ. διδάσκει εργονομία. Εξετάσεις. Στη κόλλα με τα θέματα μεταξύ άλλων υπάρχει μια εικόνα: μια τσαγιέρα όπου τόσο το χερούλι, όσο και η έξοδος του υγρού βρίσκονται στην ίδια πλευρά της κανάτας. Από κάτω μόνο μια λέξη: Σχολιάστε. Ερώτηση φοιτητή: πόσο πιάνει το κάθε θέμα; …
-----------------------

Πριν πολλά χρόνια...
Στο καφενείο του κυρ-Αντρέα. Ο Δ. τελειώνει το πέμπτο ουίσκι (εγώ είμαι ακόμα στο τρίτο ούζο) όταν μου μιλάει για τα δύο Έψιλον.
- Τα δύο Ε είναι τα μοναδικά πράγματα που αξίζουν στη ζωή, λέει με μάτια που λάμπουν.
- Τα δύο Ε είναι ο Έρωτας και η Εξέγερση, εξηγεί.
- Κι εσύ μαλάκα έρπεις σαν το σάλιαγκα, σπεύδει να με γειώσει, αδυνατώντας να σταματήσει την (πάντα καλοπροαίρετη) κριτική στο πρόσωπο μου.
Εγώ συμφώνησα γρήγορα, αλλά ως γνήσιος αντιδραστικός τον προέτρεψα να τα ιεραρχήσουμε: έρωτας ή εξέγερση; Δε θυμάμαι που καταλήξαμε (αν τελικά καταφέραμε να καταλήξουμε κάπου). Ήπιαμε πάντως αρκετά. Ήταν η νύχτα που με τσάκωσαν οι τροχαίοι με τις ξυδοφυσούνες. Ευτυχώς ήταν το παλιό καθεστώς με τα χαμηλότερα όρια και δεν είχε δικαστήριο. Αλλά και στο δικαστήριο θα ερχόταν…
---------------------

Πριν κάποια χρόνια...
Αίθουσα δικαστηρίου. Δικάζονται φοιτητές για επεισόδια. Κάποιοι από αυτούς για κακούργημα. Η αίθουσα γεμάτη αστυνομία και ασφαλίτες. Φοιτητές (όσοι δε διώκονται) και γονείς είναι περιορισμένοι στο πίσω μέρος. Ο Δ. καταθέτει ως μάρτυρας υπεράσπισης και εξηγεί στο πρόεδρο γιατί η δίωξη είναι πολιτική και όχι ποινική. Δε θυμάμαι τη στιχομυθία, αλλά μετά από κάποιες ερωταπαντήσεις ο Δ. καταδεικνύει το στημένο της υπόθεσης. Αν δε κάνω λάθος στο δικαστήριο ήταν ένας από τους δύο (βάλε τρεις, που δε νομίζω δηλαδή…) πανεπιστημιακούς που κατέθεσαν. Κανείς συνάδελφος (sic) τους δεν παραβρέθηκε. Η ακαδημαϊκή έρευνα δεν έμεινε πίσω…
----------------------

Γενικά...
Ο Δ. είναι ευγενής. Σε όλους (και κυρίως στους φοιτητές στο μάθημα) απευθύνεται στον πληθυντικό. Αφού παρουσιάσει αντικρουόμενες απόψεις και διαφορετικές προσεγγίσεις καταλήγει στη προσφιλή του έκφραση: δε παίρνω θέση, εσείς τι νομίζετε; Ακολουθεί διάλογος. Χωρίς αμφιβολία βοηθάει και το αντικείμενο του μαθήματος (βιομηχανική κοινωνιολογία).
----------------------

Πάνε δυο-τρία χρόνια...
Για ασήμαντη αφορμή (του είπε να περιμένει μισό λεπτό έως ότου τελειώσει ένα τηλεφώνημα) ο πολύς, νευρικός, διαπλεκόμενος, πρωθυπουργικός σύμβουλος και πρόεδρος του τμήματος απειλεί το Δ. κραυγάζοντας ότι θα τον πάει στη Σύγκλητο. Θα μου κλάσεις τ’αρχίδια, του απαντάει εκείνος. Όπως κι έγινε…
----------------------

Πρόσφατα...
Ο Δ. έχει πάρει σύνταξη. Έτσι κι αλλιώς τα τελευταία χρόνια είχε κουρασθεί/βαρεθεί/αποτραβηχθεί και όσον αφορά τη διδασκαλεία ήταν ανενεργός. Ερχόταν στο γραφείο μια φορά τη βδομάδα. Συμμάζευε λίγο τη (μεγάλη κι ενδιαφέρουσα) βιβλιοθήκη του, με κορόιδευε και μετά έφευγε. Μου άφηνε στα γραφείο ιδιόχειρα ακατάληπτα ραβασάκια (λα λα το λα λα κη), γνωμικά με ψιλές και δασείες (από την εξουσία της επιστήμης, στην επιστήμη της εξουσίας) και φωτοτυπίες από γαλλικά στριπάκια. Κάθε μα κάθε φορά, μου έλεγε να πάμε για ούζα. Τις περισσότερες φορές απαντούσα αρνητικά. Έχω δουλειά, του έλεγα και τον συνόδευα μέχρι τη στάση του λεωφορείου. Μετά επέστρεφα στο γραφειάκι μου και χάζευα στο δίκτυο. Γαμώ…
---------------------

Τώρα πια...
Το μάθημα της βιομηχανικής κοινωνιολογίας έχει πλέον καταργηθεί. Αναφερόμαστε άλλωστε σε σχολή Πολυτεχνείου. Όπου να’ναι θα αντικατασταθεί από εκείνο της καινοτομίας και σχεδιασμού νέου προϊόντος. Θα έρθει κάποιος με σπουδές στο εξωτερικό. Αλλιώς δεν τον παίρνουμε…
----------------------

Μια στο τόσο
βρισκόμαστε και κάθε φορά, η συνάντηση μας ξεκινά με τον ίδιο τρόπο:
- Γεια σου δάσκαλε, τον καλησπερίζω προσθέτοντας σκόπιμα στον χαιρετισμό μου έναν τίτλο που ουδέποτε διεκδίκησε και που ξέρω καλά ότι τον ενοχλεί…
- Καλώς τ’αρχίδια μας τα δυο, μου ανταποδίδει κι εκείνος το πείραγμα με γνήσια αγάπη.
Μετά καθόμαστε στη μπάρα. Πάντα στη μπάρα. Κότες είμαστε ή θα παίξουμε χαρτιά; ήταν η ερώτηση που μου έθεσε όταν πριν πολλά χρόνια του έδειξα ένα τραπέζι. Ο Δ. στη τρυφερή ηλικία των 20 χρόνων, μου απέδειξε επιστημονικά ότι βρίσκεσαι σε άλλο μαγαζί όταν παλουκώνεσαι στα τραπέζ(ακ)ια και σε άλλο όταν κάθεσαι στη μπάρα.
----------------------

Στη μπάρα λοιπόν...
Ιστορία, κινηματογράφος, φιλοσοφία, γκόμενες, αθλητικά, λογοτεχνία, πάλι γκόμενες, πολιτική, κι άλλη λογοτεχνία, κινήματα, παραπολιτικά περασμένων δεκαετιών … Η σχολή της Φρανκφούρτης, η κομμούνα του 1871, το ρεμπετάδικο στη πλατεία Βουδ, το κολόμπαρο που ανοίγει το ξημέρωμα, η ψησταριά που σερβίρει γύρο Μεγάλη Εβδομάδα, μια σάουνα στη Φιλανδία, ένα τραίνο για το Βερολίνο… Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Παρίσι, Ελβετία… Τόποι και χρόνοι μπερδεύονται γλυκά. Ο Ρεμπώ, ο Κοροβέσης, ο Φελίνι, ο Κώστας ο πρεζάκιας, ο Αλτουσέρ, ο Τσιτσάνης, ο Μοράλες, η Μανιάνι, ο Μπρασένς, ο τάδε από εκείνη τη πρωτοβουλία, ο Καζαντζίδης, ο Μπανιάς, ο Αστερίξ, ο Σαββόπουλος (πριν τα Τραπεζάκια Έξω)… Όλοι αυτοί μαζί και χώρια, κάνουν παρέλαση μπροστά σου.
---------------------

Στη παρέλαση
αν θες συμμετέχεις κι εσύ με κάθε είδους προβληματισμό σου. Συχνά θα ακούσεις κάτι διαφορετικό από τη κλισαδούρα που θα έχεις στο σκατοκέφαλο σου ή θα έχουν ξεφουρνίσει τα σκατοκέφαλα των φίλων σου. Αλλά να θυμάσαι πως ότι ειπωθεί, εκείνος θα το θυμάται. Ακόμα κι αν δεν είσαι ο Φόιερμπαχ. Ακόμα κι αν ήταν μια πίπα. Εσύ δεν είχες πει τότε πως(…), θα τον ακούσεις να σου λέει, αρκετά χρόνια αργότερα σε κάποια άλλη μπάρα. Εσύ βέβαια δε θα το θυμάσαι...
--------------------

Αν κάποια νύχτα
βρεθείτε στη πόλη και πάρετε σβάρνα τα σωστά μπαράκια, μπορεί και να τον πετύχετε. Θα δείτε στη μπάρα μια ψηλή φιγούρα με γκρίζα μαλλιά, γκρίζα μούσια, κοκάλινα γυαλιά και πουκάμισο έξω από το παντελόνι. Μη διστάσετε: κεράστε τον ένα Jameson και το υπόλοιπο της νύχτας θα κυλίσει όμορφα. Διόλου απίθανο, να σας πιάσει και το ξημέρωμα. Προς θεού όμως, μην τον αποκαλέσετε δάσκαλο. Και μην επιμείνετε να τον πάτε σπίτι με το αυτοκίνητο: του αρέσει να γυρνά με τα πόδια…

(στο Δ. που με είχε προειδοποιήσει κι εγώ δεν τον άκουσα.
Δυστυχώς είχε δίκιο…)

ΥΓ1. Ο Μπαμπινιώτης στο λήμμα δάσκαλος έχει συμπεριλάβει και την εξής παροιμία: Μ’όποιον δάσκαλο καθίσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις. Τραγικό…

ΥΓ2. Το ‘to Sir with love’ είναι ταινία. (Όπως άλλωστε και η Μέρα της Μαρμότας…)

Εργένικος (Υπερ)ρεαλισμός – Μέρος Α

Κάπου το είχε διαβάσει, αλλά δε θυμόταν που. Ο ψύκτης νερού σε χώρους εργασίας, έγραφε ο μαχόμενος Δημοσιογράφος, αποτελεί το μπαρ του 21ου αιώνα. Το άρθρο αναφερόταν στο -προβληματικό για πολύ κόσμο- ζήτημα της κοινωνικοποίησης.

- Και αν η κοινωνικοποίηση είναι το γενικό πρόβλημα, το ειδικό είναι η αναζήτηση ερωτικού συντρόφου. Για μια νύχτα, για ένα σαββατοκύριακο, για μια βδομάδα… Για όσο τελοσπάντων κρατήσει , πρόθεσε ο Αλέξης στο φίλο του.
- Με προσέχεις ρε μαλάκα, τι κάνεις; αναρωτήθηκε ο Αλέξης καθώς ο άλλος δεν αντιδρούσε.
- Kαι άσε επιτέλους τα γαμημένα τα φιστίκια, του έβαλε τις φωνές, προσπαθώντας να τον επαναφέρει στη κουβέντα.

Ο άλλος τα άφησε. Έγλυψε τα αλατισμένα δάχτυλα του και τοποθετήθηκε:
- Δηλαδή, αυτά τα τρεντοπεριοδικά βρήκαν πάλι τη λύση. Τη λύση σε ένα πρόβλημα που -εν μέρει τουλάχιστον- αυτά δημιούργησαν.
- Ε, είσαι μαλάκας, του απάντησε ο Αλέξης.
- ΟΚ, είμαι μαλάκας, συμφώνησε κι ο άλλος και επέστρεψε στα φιστίκια του.

Η κουβέντα κάηκε. Ακολούθησαν αρκετά ποτά και τρία μπολ φιστίκια. Ποτά και φιστίκια συνοδεύτηκαν από σχόλια για το αβυσσαλέο ντεκολτέ της μπαργούμαν κι από έντονα βλέμματα σε δυο τύπισσες στην άλλη άκρη της μπάρας. Η μία - ο άλλος τη χαρακτήρισε ασχημούλα - τους χαμογελούσε. Η άλλη πάλι όχι. Ήταν άλλωστε αρκετά απασχολημένη με το να ανοιγοκλείνει το πορτάκι ενός μικροσκοπικού κινητού και να πληκτρολογεί. Έδειχνε να δυσκολεύεται καθώς τα μακριά κόκκινα νύχια της δε τη βοηθούσαν καθόλου στους απαραίτητους ελιγμούς.
- Καλά, η γκόμενα έχει φάει μεγάλο πακέτο, παρατήρησε ο άλλος.
- Δε τη κάνουμε, ρώτησε ρητορικά ο Αλέξης και έκανε νόημα στο εργαζόμενο στήθος που χτυπούσε ηδονικά ζάχαρη και φύλλα μέντας για ένα ακόμα μοχίτο.
- Τριανταοχτώ ευρώ ήταν η ετυμηγορία του στήθους. Τα τελευταία ήταν από μένα, πρόσθεσε με επαγγελματικό νάζι.

Απέναντι η ασχημούλα μιλούσε με έναν τύπο που είχε κάνει την προσωπική του υπέρβαση και πήγε να της μιλήσει. Κάτι έλεγαν για την ανυπόφορη ζέστη που κάνει το καλοκαίρι στο Μαρόκο. Η φίλη της είχε εγκαταλήψει τα μηνύματα και επικοινωνούσε πλέον σε real time:
- Αν δεν έρθεις σε μισή ώρα, μη ξαναπάρεις τηλέφωνο, δήλωσε με ύφος. Με το άλλο χέρι ανακάτευε νευρικά ένα πολύχρωμο κοκτέιλ. Νευρικά κουνιόταν και η ασημένια καρδούλα που κρέμονταν από το κινητό της.

Ο Αλέξης κι ο άλλος άφησαν στη μπάρα από ένα χαρτονόμισμα των είκοσι ευρώ, μάζεψαν τσιγάρα, κινητά και κλειδιά αυτοκινήτου και βγήκαν έξω.
- Άντε τα λέμε, είπε ο Αλέξης κηρύσσοντας και επίσημα το τέλος της βραδιάς.
- Μμμ, μούγκρισε ο άλλος.

Πήραν το δρόμο για το σπίτι. Ο καθένας μόνος του. Κανείς τους δε νύσταζε. Ακόμα μια νύχτα. Σαν τη χθεσινή, τη προχθεσινή, ή εκείνη της προηγούμενης εβδομάδας… Η νύχτα της μαρμότας.
-------------------

Την Άννα τη γνώρισε δυο μέρες μετά. Στο ψύκτη του δευτέρου ορόφου. Του τη σύστησε ένας μαλάκας από το τμήμα πωλήσεων. Μετά τις συστάσεις, ο μαλάκας πήρε τη μπορντό γραβάτα και το επενδεδυμένο με Bluetooth αυτί του κι έφυγε. Η Άννα έκατσε. Αμηχανία. Ο Αλέξης έβαλε ένα ποτήρι νερό ακόμη. Να μπω στον κόπο ή να μη μπω, αναρωτήθηκε. Τελικά μπήκε. Ταινίες, μπαράκια, εκδρομούλες, νησάκια. Το μεγάλο τσουβάλι με τα κλισέ αυτή τη φορά άδειασε απελπιστικά γρήγορα. Ήταν ξεκάθαρο: αυτοί που μόλις ξεδίψασαν δεν είχαν κανένα κοινό σημείο. Καμία τύχη, σκέφτηκε ο Αλέξης που είχε ήδη πιει τέσσερα ποτήρια νερό. Δεν άντεξε άλλο.
- Πρέπει να φύγω, θα τα πούμε, είπε γρήγορα κι έφυγε χωρίς να την κοιτάξει στα μάτια.

Επέστρεψε στο γραφείο για να τελειώσει τα σχέδια. Η προθεσμία ήταν μέχρι αύριο το μεσημέρι. Μετακίνησε το ποντίκι. Η προφύλαξη οθόνης αποχώρησε, αποκαλύπτοντας του διάφορα ανοιχτά παράθυρα. Σε ένα από αυτά, είδε ότι ο άλλος ήταν on-line. Έπρεπε να του τα πει. Μπορεί να ήταν λίγο απότομος, αλλά τουλάχιστον δεν έστελνε όλα αυτά τα ηλίθια κίτρινα προσωπάκια που αντιστοιχούσαν σε συγκεκριμένα συναισθήματα. Αμερικλανιές, τα αποκαλούσε ο άλλος. Ο Αλέξης τα έλεγε  απλά μπαρμπαδελάκια.
-------------------------
- Έπρεπε να ζητήσεις το κινητό, έγραψε ο άλλος στο MSN. Ή έστω το mail.
- …
- Δηλαδή τι, επειδή δε κάνει ελεύθερο κάμπινγκ;
- …
- Αφού ρε βλαμένε, σου αρέσει.

Ο βλαμένος βγήκε από το chat. Δοκίμασε τη τύχη του σε κάτι απλούστερο: επέστρεψε στο παράθυρο με το σχεδιαστικό πρόγραμμα.
-----------------------

Ο άλλος είχε δίκιο. Η Άννα του άρεσε του Αλέξη. Παρόλα αυτά, την έβρισκε ζώο. Με το χαρακτηρισμό αυτό αναφερόταν σε γυναίκες που σύχναζαν στα συγκεκριμένα μέρη, άκουγαν αντίστοιχες μουσικές κλπ. Τα πρωινά όμως μόλις ξυπνούσε - αλλά και τα βράδια πριν κοιμηθεί - σκεφτόταν άλλα: το στήθος της, τα μακριά της πόδια… Δυο κορμιά και άφθονο σπέρμα.
Η φαντασίωση γρήγορα προχώρησε. Ο εγκέφαλος του σε έναν παροξυσμό ερωτικής διέγερσης δημιουργούσε ασταμάτητα εικόνες: του αποκάλυψε τον τρόπο που έβγαζε το φόρεμα της, του υπέδειξε την αγαπημένη της ερωτική στάση, του φανέρωσε τις λέξεις που την ερέθιζαν. Σύντομα εγκατέλειψαν το κρεβάτι κι έκαναν έρωτα σε όλο το σπίτι. Στο πάγκο της κουζίνας, δίπλα στην άσπρη πλαστική πιατοθήκη με τα ποτήρια να κουδουνίζουν, στο σκοτεινό διάδρομο, όπου αυτός ήταν καθισμένος στο παλιό σκαμπό που έτριζε κι  εκείνη ανεβοκατέβαινε επάνω του με τα δυο της χέρια απλωμένα ψηλά να σφίγγουν τη κρεμάστρα για τα μπουφάν. Έκαναν σεξ στο γραφείο όπου η Άννα τελειώνοντας έριξε το...

Ο Αλέξης αυνανιζόταν πλέον ασταμάτητα. Το πότε ακριβώς η φαντασίωση του μετατράπηκε σε εμμονή δεν το κατάλαβε. Φρίκαρε όμως όταν συνειδητοποίησε ότι είχε συνάψει μαζί της μια σχέση αυστηρά μονογαμική. Τουλάχιστον όσον αφορά την καθημερινή του αυτοϊκανοποίηση. Έπρεπε οπωσδήποτε να το συζητήσει με κάποιον. Τηλεφώνησε στον άλλο. Του είπε ότι ήταν επείγον κι έδωσαν ραντεβού σε μισή ώρα.
-----------------------

- Έτσι που λες, περιέγραψε εν συντομία το χάλι του.
- … (σιγή)
- Το χειρότερο είναι ότι χθες που τη πέτυχα έξω από το ασανσέρ, έκανα ότι δεν την είδα. Και ξέρεις γιατί; Κρατούσε ένα ηλίθιο κουτσομπολίστικο περιοδικό και ξενέρωσα.
- … (σιγή)
- Και τώρα τι κάνουμε;
- … (σιγή συνοδευόμενη από επέλαση σε μπολ με φιστίκια)
------------------------------

Επέστρεψε σπίτι. Το έκαναν στο μπάνιο, όπου η Άννα πεσμένη στα γόνατα (είχαν σκορπίσει στα κρύα πλακάκια πετσέτες και άπλυτα σεντόνια) κρατιόταν από τη βρύση της μπανιέρας, ενώ εκείνος πίσω της, τη σφυροκοπούσε ανελέητα.
- Πιο δυνατά, τον προέτρεψε.

(συνεχίζεται…)