Πάρ’ τ’ αλλιώς

Ωραία που ’ν’ η Κυριακή, η Δευτέρα, η Τρίτη... όταν συνειδητοποιείς ότι τα μικρά χαζά είναι που σε φτιάχνουν. Ήταν ωραία Τετάρτη εχθές. Έπειτα από σχεδόν ενάμιση μήνα καθημερινής non-stop 14-15ωρης δουλειάς ήρθε η μεγάλη ώρα της (πρώτης) παράδοσης. Και ξαφνικά βρέθηκα με τον υπολογιστή κλειστό και το βράδυ μου ελεύθερο. Ή σχεδόν... Καταραμένο χιόνι που απέκλεισες την καθαρίστρια στην Πεντέλη ενώ η γάτα έχει αρχίσει να αλλάζει τρίχωμα και το αλάτι πλέον γλιστράει στο πλακάκι... Οκ, Δαφνούλα/Δημήτρη/Λιλόχρηστο κ.λπ. πάλι δεν θα βρεθούμε, έχω φασίνα. Κι ενώ η μέση έχει αρχίσει να λυγίζει υπό το βάρος της σφουγγαρίστρας, τα χέρια να σκάνε από τις χλωρίνες κι εγώ να την ακούω από τις αναθυμιάσεις, σκέφτομαι το κείμενο του mezcalin. «Κάτσε εκεί που είσαι», του απαντάω, η ώρα 9 ήδη. «Γιατί αντί να κάνεις λίστες με τα cd που θέλεις να αγοράσεις θα σημειώνεις μπλε παπάκια για το καζανάκι και σακούλες σκουπιδιών. Γιατί οι γονείς θα σταματήσουν στις γιορτές να σου δίνουν φακελάκι “για να πάρεις ό,τι θέλεις” και αντί αυτού θα σκάει η σούπερ έξαλλη σφουγγαρίστρα με ροδάκια “γιατί είναι καταπληκτική, θα δεις”». «Όχι, ρε φίλε», όπως θα έλεγε και η Ελίζα (ευτυχώς που είχαμε και γενέθλια και γιορτές και αναγκάστηκα να κοινωνικοποιηθώ). Κι όμως, «ρε φίλε», αυτό είναι το ωραίο. Να φτιάχνεις το σπίτι σου για να σε φτιάχνει. Ανάμεσα στο laid και τον Παγιατάκη προτίμησα το δεύτερο, έφτιαξα ποτάκι και κατευθύνθηκα προς τη μεγάλη φρίκη που τώρα δεν έμοιαζε και τόσο μεγάλη, την κουζίνα...

Σιωπή! ή, αλλιώς, ego

Δρόμος. Γραφείο. Κυλικείο. Κουλούρι ψημένο στην τοστιέρα (τι βίτσιο) και τσάι με μπόλικη ζάχαρη για να ανοίξει το μάτι. Αντί για το μάτι, ανοίγω υπολογιστή. Προτεραιότητες. Καλά, δεν πειράζει, ας παρακάμψω μόδες, πλαστικές, ζώδια και δίαιτες. Θα ξεκινήσω με την κριτική του κινηματογράφου. Θρίλερ, εποχής, blockbusters... Το βλέμμα όμως φεύγει, προχωράει, βιάζεται να κατέβει, σαν κάτι να φωνάζει από την επόμενη σελίδα. Θα βγει στις αίθουσες η μεταφορά της Εξιλέωσης του Ίαν Μακ Γιούαν; Χαμόγελο. Πλατύ. Και στα καπάκια, μια υποψία ζήλιας. Τι γίνεται εδώ; Νιώθω σαν να μου κλέβουν την... ανακάλυψή μου! Εγώ τον Ίαν Μακ Γιούαν τον έχω ανακαλύψει εδώ και πολλά χρόνια, έχω ήδη διαβάσει πόσα βιβλία του, μαζί και την Εξιλέωση. Και τώρα θα τον μάθουν όλοι; Χαστουκάκι-πρόσκληση με RSVP από την πραγματικότητα. Τι λέω; Ποια ανακάλυψη; Λες και τυχαία έχει κερδίσει το Booker. Λες και μόνο εγώ σε ολόκληρο τον κόσμο περιμένω κάθε φορά το επόμενο βιβλίο του. Ναι, αλλά δεν είναι το ίδιο. Άλλο το «κάποιοι» και άλλο το «όλοι». Και, τι δηλαδή; Η τέχνη είναι για την ελίτ; Πρόσεχε, πρόσεχε. Όχι, απλώς όταν κάτι γίνεται μαζικό, μέρος της γοητείας του χάνεται. Αυτή η αίσθηση, ότι συμμετέχεις σε κάτι συνωμοτικό. Όπως στις μαζικές διαδηλώσεις... Πόσο πιο δυνατή από τις φωνές και τα συνθήματα είναι η στιγμή που όλοι μαζί σιωπούν... Ποιος είπε ότι μοναχικός είναι ο δρόμος μόνο προς την κορυφή;