Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1985

Το παρακάτω κείμενο κυκλοφορεί με e-mail:

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες. Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μας βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους». Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα. μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς». συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί.

Στο ρυθμό της Blog...όσφαιρας

Νά 'μαι κι εγώ. Επιτέλους ανάρρωσα μερικώς, αν και μού 'χει μείνει κουσούρι. Τόσες ημέρες στο σπίτι χάζευα τηλεόραση και δεν ήξερα αν έπρεπε να κλάψω ή να γελάσω. Θα γράψω εν συντομία, διότι βρίσκομαι στο γραφείο και μπορεί η διεύθυνση της εταιρίας να αποφανθεί στην αρμόδια αμερικάνικη υπηρεσία παρακολούθησης του διαδικτύου και να βρεθώ στο δρόμο σε χρόνο dt.

Από μικρός άκουγα το εξής: Αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης. Όταν πρόκειται να γίνει κάτι σημαντικό στην πολιτική αρένα, λες και από θαύμα (που μόνο τέτοιο δεν είναι) γίνεται κάτι εντός των συνόρων και λειτουργεί ως αντιπερασπισμός. Βλέπε δραστηριότητες της "17 Νοέμβρη" στο παρελθόν (κοντά χρονικά σε μεγάλες εθνικές αποφάσεις ή περίφημα νομοσχέδια), μέχρι πιο πρόσφατα τις πολλές κόντρες των δημοσιογράφων (Θέμος-Μάκης & blog obsession).

Μου προκαλεί αηδία η προθυμία όλων των "Μεγάλων" δημοσιογράφων (και λέω μεγάλων όχι διότι είναι ή δεν είναι, αλλά επειδή προβάλλονται καλύτερα και περισσότερο), Χ"νικολάου, Πρετεντέρης, Ευαγγελάτος, κλπ. καθώς και των πολιτικών που συμμετέχουν στα "παράθυρά τους" να συζητούν, λογοκρίνουν, σχολιάζουν, καταδικάζουν... ως δικαστήριο του λαού, όλα τα παραπάνω.
Είναι πιο σημαντική, και πιο ουσιαστική η εξέταση στα παράθυρα παρά αυτή της αρμόδιας αρχής... Τι να πώ! Θα μπορούσα να βλέπω το Ράμπο 4, την πιο πρόσφατη splater δημιουργία, και να βγάλω τα ίδια συμπεράσματα.

Παράλληλα διακυβεύεται η εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας - Μακεδονίας, κι αν όχι αυτή ο ρόλος της Ελλάδας στα Βαλκάνια, οι συντάξεις μας, οι χαμηλοί μισθοί, η Ολυμπιακή Αεροπορία, η φοροδιαφυγή, η άνοδος του πληθωρισμού, οι ιδιωτικοποιήσεις των ΔΕΚΟ, και άλλα πολλά ασήμαντα πράγματα...

Τελικά το αποκορύφωμα του Σαββατοκύριακου ήταν το δικαίωμα αρνησικυρίας του γάτου μου. Όποτε πήγαινα στο "μέρος", μού 'παιρνε τη θέση στον καναπέ. Όχι αφέντη, δε θα κάτσεις όπου θέλεις... ο γάτος αποφασίζει. Τέλικα είναι ο μόνος που μπορεί να ασκήσει το δικαίωμα αυτό...

Υ.Γ. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ πήραν κάτι και οι αδερφοί Κοέν. Καιρός ήταν. Άντε να δούμε και την ταινία τώρα.

Η απάτη των Χριστουγέννων

Δε λέω, καλά είναι τα Χριστούγεννα, καλή και η άδεια, αλλά ρε παιδιά τι είναι αυτό με τις τσέπες μας;

Ερώτηση κοινού: Έχετε ποτέ κρατήσει το 13ο και 14ο μισθό για τα γούστα σας; Έχετε αγοράσει κάτι αξιόλογο μόνο για εσάς χωρίς να σκέφτεστε εάν θα πρέπει να κάνετε δώρα σε φίλους, σκύλους, ψύλλους, γρύλους και όλο το σοϊκό βασίλειο (το σόι καλέ);

Είναι άδειες πριν καν γεμίσουν. Ο φίλτατος forns με ρώτησε μια φορά αν ξέρω τι χαλάω μέσα στο μήνα. Αμ δε, προσπάθησα αλλά ο ψαλιδοχέρης παραμονεύει στη γωνιά. Μια το φούξια κάλυμα του αυτοκινήτου, μια το μαύρο κραγιόν της ερωμένης, μια το σούπερ οικονομικό εισιτήριο της Α... (δεν κάνουμε διαφήμιση) πάνω στο φτερό, μια η αγορά on telecom για την παρακολούθηση του νέου προγράμματος Ζαχς (από Κατς) της ελληνικής TV (αυτό με την δυνατότητα παρακολούθησης του προγράμματος των τελευταίων τριών ημέρων, όταν και όπου δουλεύει φυσικά), κ.α. ξέρετε εσείς.

Και στο καπάκι μας πετάνε και τις εκπτώσεις, ώστε να μας αποτελειώσουν (μέχρι τελευταίας ρανίδας). Και φυσικά, τα υπέροχα πλάσματα που δεχόμαστε ως συμπαραστάτες στη δια βίου παράσταση, μας αφήνουν θεατές μπροστά στην λαίλαπα της Ερμού, της Τσακάλωφ και μην ξεχνάμε του Mall. Θεατές φυσικά, διότι τα καβούρια στις τσέπες μιμούνται τα παιδιά της Αιθιοπίας (καλή νά 'ναι η ώρα τους), και τρίβουν τις δαγκάνες τους μπας και πέσει κάνα αποφάι από το τελευταίο συμπόσιο.

Ποιές εκπτώσεις δηλαδή, που οι νέες κολεξιόν έχουν σκάσει μύτη από την 3η τουτουνού του μηνού. Μα δεν το είδατε κυρία μου; δεν ισχύει το 70% που έχει το μοναδικό φουστάκι, μπλουζάκι, στριγκάκι, καλτσάκι σε XXS βεβαίως βεβαίως!

Αναρωτιέμαι, λοιπόν, αυτό είναι το πνεύμα των Χριστουγέννων;